Zo’n tien tot 24 procent van de Nederlandse psychiatrische patiënten heeft het afgelopen jaar soms tot vaak te maken gehad met geweld dat uiteenliep van fysiek, seksueel geweld, tot beledigingen en lastig vallen. Vooral patiënten met een ernstiger ziektebeeld en zichtbare symptomen hebben hiermee te maken.
Dat is een voorlopige inventarisatie van twaalf hoogleraren, psychologen en onderzoekers in het winternummer van het Maandblad Geestelijke volksgezondheid(MGv). Naar aanleiding van internationale berichten bekeken zij welke informatie in Nederland aanwezig was over slachtofferschap onder psychiatrische patiënten. Over de werkelijke omvang, achtergronden en gevolgen van het geweld tegen deze groep zijn nauwelijks gegevens voorhanden, concluderen zij.
,,We waren verbaasd dat er in Nederland zo weinig onderzoek is gedaan naar geweld tegen psychiatrische patiënten. We lezen veel over de psychiatrische patiënt als dader, maar niet als slachtoffer. Daar is weinig aandacht voor”, aldus Astrid Kamperman, wetenschappelijk onderzoekster, afdeling psychiatrie van het Erasmus MC in Rotterdam. ,,Deze inventarisatie van het weinige, beschikbare materiaal is zeker aanleiding om verder te gaan zoeken.”
Ook gaf meer dan de helft van de psychiatrische patiënten aan zich onveilig te voelen. Hoewel het om verschillende groepen patiënten ging, bleek het in deze inventarisatie te gaan om langdurige en vaak schizofrene patiënten.
DOOR ANNETTE KARIMI
Reacties
Net zoals we weinig lezen over discriminatie door allochtonen.
Net zoals we weinig lezen over mannen als slachtoffer in een relatie,
Net zoals we weinig lezen over discriminatie van mannen,
SN is laatste tijd wel veel bezig met berichten van anderen te posten.
Opvallend bericht mag er ook wel bij. Weinig dubbele zinnen, weinig verkeerde zinnen en spelfouten :P:P.
Schizofrene patienten zijn vaak angstig, ook als dit niet reeel is. Tevens is het zo dat wanneer een schizofrene patient in een psychose verkeert, deze niet in staat is om in te zien dat er hooguit noodzakelijk 'geweld' (lees: Fysieke beheersing) wordt gebruikt om de afdeling/medepatienten/personeel in veiligheid te houden. Daarbij wordt er ook niet gemeten hoeveel geweld personeel wordt aangedaan, ga dat maar eens uitzoeken.
"Ook gaf meer dan de helft van de psychiatrische patiënten aan zich onveilig te voelen. Hoewel het om verschillende groepen patiënten ging, bleek het in deze inventarisatie te gaan om langdurige en vaak schizofrene patiënten."
Volgens mij langdurige patiënten en shizofrene patiënten hebben vaak een complex ziekte beeld waarin angsten een rol spelen. Die alinea is dus eigenlijk overbodig. Want waarom voelen die zich onveilig? Juist door hun ziekte, of door geweld etc. en wat voor een geweld is het dan? Om de patiënt naar de isoleer te brengen als deze een ernstige psychose heeft? Of welke manier er tegenwoordig ook bestaat om rustig te worden?
Vragen...vragen...
Laten we het eens hebben over patiënten die patiënten misbruiken. Veel patiënten kunnen zich hier niet tegen verdedigen. Van de verpleging hoeft men weinig te verwachten; die zit de godganse dag op haar reedt.
Is er niet ergens nog een eiland te koop waar alle psychiatrische patiënten (inclusief TBS'ers) heen kunnen ?
Backoffice | 04-02-11 | 10:17
Mijn god ik smeek u, sla die verrekte aarde weer plat en gooi haar in een vijver. Dan hebben ze alle gekken op een eiland
.
Weisse rose | 04-02-11 | 07:51
Net zoals we weinig lezen over "slachtoffers" van kindermisbruik die nog tientallen jaren later een schitterende band hebben met hun "kwelgeest"
http://www.brokentulip.nl/forum/viewtopic.php?f=8&t=597
En zo zijn er nog vele soorten slachtoffers in deze wereld die niet gezien of gehoord worden -net als die patiënten- omdat het gewoon niemand boeit of omdat het een taboe is en de wereld het toch wel "weet"
Gedwongen om hun mond te houden, omdat niemand ze geloofd en als ze hun mond open doen worden ze er op aangevallen
guppert | 04-02-11 | 09:38
Waar heel veel van die patiënten zich ook niet tegen kunnen verdedigen is het negeren van het feit dat ook bij hun die hormoontjes gaan spelen. Dat vaak in een stadium van ontwikkeling waarin ze dat zelfstandig helemaal niet kunnen overzien. Zolang we er maar niet over praten, dan is het er immers niet.
Tot het mis gaat en mis gaat en mis gaat, net als na de mis achter het altaar