In Hilversum krijgt een groepje daklozen dat veel overlast veroorzaakt waarschijnlijk een huis. Om ze van de straat te houden. Andere daklozen die zich wel gedragen en jongeren uit de gemeente wachten jaren op een woning. „Dit is zo onrechtvaardig.”

Marcel Gerrebrands (55) woont in een tentje. In het bos. Het opvanghuis in Hilversum mag hij niet in, hij heeft namelijk een hond. „Dat is m’n kindje, die laat ik niet alleen.” Dus woont hij in de bossen, douchet bij vrienden en komt hij overdag een kopje koffie drinken in Inloophuis Wording.

Het huis zit vol met mannen die een bakje komen doen en een boterham krijgen van de vriendelijke dames. „Ik gedraag me wel gewoon”, zegt Gerrebrands terwijl hij zijn hond Nammtar aait. „Het zit ook niet in mijn natuur om rotzooi te schoppen. En nu zijn ze van plan om degenen die zich niet gedragen een huis te geven?! Dit is zo onrechtvaardig.” De vriendelijke, bebrilde man is hard op zoek naar een woning: „Ik ben al zes jaar dakloos, ik doe niets anders dan een huis zoeken. Iedereen hier wil een woning”, wijst hij op de mannen om zich heen in het inloophuis. Of hij nu ook van plan is om rotzooi te gaan schoppen? „Je zou er bijna aan gaan denken, ja. Maar ik kan dat niet. Stel: ik wordt opgepakt, dan pakken ze me ook m’n hond af.”

„Marcel is een perfect voorbeeld van een goed persoon die de dupe wordt van dit beleid”, zegt Henk Smit, coördinator van het inloophuis. „De daklozen krijgen nu de indruk dat als je overlast veroorzaakt, dat je dan wel een woning krijgt. De gemeente focust hiermee op de overlast in plaats van op de daklozen zelf.”

Rechtvaardigheidsgevoel
Inwoners van Hilversum vinden ook dat het rechtvaardigheidsgevoel ver te zoeken is bij de gemeente. Jongeren krijgen heel lastig woonruimte in de dure plaats. „Ik zei al tegen m’n kinderen: ‘ga lekker aan de alcohol en verniel de boel, dan krijg je een huis’”, reageert de Hilversumse taxichauffeur Adrie van Leeuwen (57) boos. „Het is dat het geen 1 april is, anders geloofde ik het verhaal niet.”

Het voornemen van de gemeente is ‘een laatste voorstel’ voor de overlastgevers, zegt een woordvoerder van de gemeente. „Deze mensen kunnen niet terecht in de opvang, daar mogen ze niet meer komen, we moeten er toch wat mee.” De gemeente benadrukt dat de overlastgevers een contract moeten tekenen dat ze zich in de nieuwe woning wel zullen gedragen en dat de huur wordt ingehouden van hun uitkering. Of anderen dan ook maar de boel moeten gaan slopen om een huis te krijgen? „Dat kunnen ze proberen”, reageert de gemeentewoordvoerder schamper.

Lastpakken
Waar die overlastgevers zitten, dat groepje van 15 waar telkens over wordt gesproken, weet iedereen in Hilversum: achter het station. Regelmatig zijn daar vechtpartijen en is er lawaai. Er staat inderdaad een groepje te kletsen. Gijs wil wel toegeven dat hij een van de lastpakken is. Dakloos is hij niet op het moment, maar binnenkort wel. Hij wordt zijn huis weer uitgezet, wegens overlast. „We worden gedwongen die dingen te doen”, zegt hij. „We worden in een hoekje gedrukt, niemand helpt ons.” Dakloze Henk zit naast hem in een rolstoel. Binnenkort krijgt hij een huis. Hij denkt omdat hij vroeger een van de lastpakken was (hij gooide bijvoorbeeld eens de ruiten van de opvang in), maar ook omdat hij vanwege zijn dwarslaesie behandeling nodig heeft.

Of het gaat werken, die lastpakken in een woning? „Nee hoor”, zegt Gijs. „Overlast geven wij toch altijd.” Rudolf die alweer een jaar een huis heeft, valt hem bij: „Er moet gewoon een opvang voor die mensen komen. Als je dat soort mensen in een gewoon huis zet, moeten ze er na een paar maanden weer uit. Ze krijgen er boetes binnen en maken te veel lawaai. En als je niet uitkijkt is al het koper ook nog weg uit het huis”, lacht hij. „Nee, voor dit soort mensen moet je iets anders bedenken.”