Tot zover het droombeeld. Een ‘onhaalbare droom’, volgens macro-econoom Mathijs Bouman. „Het was ooit de bedoeling bij de oprichting van de euro. Maar ja, toen voldeden al die zuidelijke landen ineens ook aan de voorwaarden om mee te doen. Zo’n Neuro zou ik graag hebben, maar alleen als er ook tijdmachines bestaan. Als we het in het verleden hadden gedaan, was het gelukt.” Nu zijn er veel te veel verbanden tussen de landen, weet Bouman.

„Je zou landen uit de euro moeten pesten en heel veel moeten regelen. Het is onhaalbaar. De noordelijke landen zouden er zelf teveel verlies aan lijden door alle banken die geld in het zuiden hebben zitten. Neuro: graag. Maar nu niet meer.” Als het zó onhaalbaar is, hoe kan het dan dat onze Kamer met de speculaties aan de haal gaat? „Laat ik het zo zeggen: meneer Plasterk is heel goed in biologie.”

Plasterk verdedigt zich door te zeggen dat persbureau Reuters wel betrouwbare bronnen leek te hebben. „En ik weet zelf ook wel dat zo’n opsplitsing nu niet haalbaar is.”

Bouman ziet speculanten als de verspreiders van dit soort verhalen, mensen die tegen de euro gokken en in tijden van crisis geld binnen weten te harken. „Het zijn net pyromanen met een brandverzekering voor de hele straat.” Toch moet je die speculanten niet overal de schuld van geven: „Ze hebben er wel lol mee, maar ze zijn zeker niet de hoofdschuldigen van de crisis.”

„Dat deze geruchten telkens terugkeren is een indicatie van het onvermogen van de Europese leiders om de boel tot bedaren te brengen”, zegt hoogleraar financiële geografie Ewald Engelen (UvA). Zelfs de politici durven gevoelens over dat onvermogen te uiten. Toen de Roemeense president Traian Basescu gisteren zijn ambitie herhaalde om bij de euro te gaan, zag hij zich genoodzaakt om tegen de aanwezige pers ‘alstublieft, ga niet lachen’ te zeggen.

Volgens Engelen zijn de Europese leiders niet meer serieus te nemen, hij windt zich erover op: „Ze doen net alsof ze geen burgers meer hebben en maar wat kunnen doen.” Ook worden we voorgelogen, stelt hij: „Griekenland is niet meer te redden en toch houden onze leiders ons voor dat we het noodfonds moeten vergroten, voor de Grieken. Dat fonds wordt zo een bodemloze put. Als ze lef hebben, zeggen ze: dat noodfonds moet groter, maar alleen voor Italië. Dat is namelijk heel goed te redden en dat geld krijgen we terug. Dan kun je de burgers ook echt een vooruitzicht verkopen.”

Een Neuro ziet Engelen niet zitten, „je hebt in deze crisis amper een weekend om de boel tot rust te brengen, laat staan de tien jaar die nodig is voor de totstandkoming van zo’n munt”. Geen Neuro dus, maar een ‘euro-min’ ziet de financiële geograaf wel zitten. „Het is zelfs de enige oplossing, er moet een land uit en dat is Griekenland. Het is niet meer te redden.”