Boven de poolcirkel ligt Hr. Ms. Rotterdam. Tot december zit het amfibisch transportschip vol met mannen en vrouwen die wel wat tegenslag kunnen overwinnen. Qua temperatuur, maar ook financieel. „Pijn is voor even, opgeven is voor altijd.” 

Donkere wolken boven de mannen en vrouwen van de vloot en de mariniers die in een baai in Noord-Noorwegen liggen. Financieel, want de gevolgen van de bezuinigingen op de marine hangen ze boven het hoofd, maar ook letterlijk. Hier bij het plaatsje Bodø wordt het pas om half tien licht en om twee uur ’s middags houdt de zon het voor gezien. Als de mariniers ’s ochtends vroeg in de schemering een landingsvaartuig instappen, laten ze die financiële beslommeringen achter zich en denken maar aan een ding: gaan!

„Go, go, go!” Als de klep van het landingsvaartuig opengaat, lijkt het even op de film Saving Private Ryan (over de landing bij Normandië). Mannen stormen het strand op met vaak wel 40 kilo op hun rug en zoeken dekking voor een denkbeeldige vijand. Dit zijn de allerhardsten: het Korps Mariniers. In de woestijn moeten ze kunnen werken, maar ook bij deze barre omstandigheden. Daar hebben ze geen last van, want zoals elke marinier op het strand weet te vertellen: „Kou is een emotie en emotie kun je uitschakelen.”

Een van de mariniers staat nog in zijn duikpak. Hij heeft bij de gevoelstemperatuur van min elf gekeken of het landingsvaartuig wel veilig kon landen. Ook hier is een goede oneliner niet ver weg: „Pijn is voor even, opgeven is voor altijd.”

De mannen van het 2e Mariniersbataljon doen mee aan de oefening Flotex Silver, nu in het ’klein’, eind deze maand in het groot in combinatie met andere schepen en F16’s van de Noren. Nederland bereidt zich voor op een eventuele deelname aan de snelle reactiemacht van de NAVO in 2013: snel het land op en de vijand uitschakelen. De Commandant Zeestrijdkrachten, vice-admiraal Matthieu Borsboom is tevreden over de oefening. Hij heeft de Rotterdam bezocht en komt met de mannen en vrouwen praten, die vaak inzitten over hun baan. „Als je ze de eerste keer spreekt, geven ze niets toe. Maar als je wat langer zit komen de verhalen: zorgen over hun baan en de baan van hun vrouw staat ook nog eens op de schop.” Borsboom ziet echter dat de mensen van de marine trots blijven op hun werk en terecht volgens hem: „Het is hartstikke mooi wat we hier kunnen doen.” Oefeningen die ook na de bezuinigingen doorgaan, verzekert de admiraal. Van een beetje plagen houdt hij wel: „Waarom het per se in die kou moet? Daar heb ik het op uitgekozen. Als we trainen in Schotland gaan we ook niet in de zomer. Nee! Wij gaan in de herfst”, lacht hij.

De mariniers die klaar zijn, varen met hun landingsvaartuig terug de Rotterdam in. Daar zit een dok in, een haventje, van waaruit ook allerlei voertuigen de kust op kunnen worden gereden. Voor de mariniers is het een warm bad: munitie inleveren, Dimaco’s, antitankwapens en mitrailleurs in de wapenkast, zeiknat uniform naar de gigantische wasserette en eten. Heel veel eten. „Gisteren had ik 140 mariniers te eten”, vertelt de chef-kok van de Rotterdam. „Ik heb voor 200 moeten koken en dat is nog maar het avondeten. Het is ongelofelijk, die jongens eten een half brood bij de lunch.”

Gevoelig
De ontspanning op het schip is welverdiend. Overal wordt over gepraat tijdens het sporten of film kijken. Alleen de bezuinigingen liggen gevoelig, de officieren zeggen er liever niet veel over of mogen het niet. Sommigen kunnen er inmiddels wel grappen over maken. Een van de mariniers loopt met uw verslaggever mee, praat over het weer, en zegt plots luid: „En zo denk ik over de bezuinigingen.” Daarna geacteerd verschrikt: „O, dag mevrouw”, tegen de persvoorlichtster.

Admiraal Borsboom keert tevreden terug, de oud-commandant van een fregat moet weer van zijn geliefde Noorwegen naar het bureau: de bezuinigingen uitwerken. Een zware taak. „Zoals sommige bedrijven kan ik niet concurreren door goedkope Polen in te zetten. Dat zou ik ook helemaal niet willen: ik heb de beste mensen.”