Ze was twaalf toen ze ontdekte dat ze net zoveel naar meisjes als naar jongens keek. „Dat vond ik raar”, vertelt ze. „Totdat ik in een jeugdroman iets las over biseksualiteit. Die beschrijving klopte met mijn gevoel.” Ze accepteerde haar geaardheid vrijwel meteen en een halfjaar later nam ze een vriendin in vertrouwen. „Daar heb ik nog steeds spijt van, want ineens wist iedereen in de klas het en werd ik gepest.”

Ze slikt even voordat ze kan opnoemen wat er allemaal werd geroepen. „Ik heb die woorden diep weggestopt, want ze doen nog steeds pijn.” Maar vervolgt toch: „Je bent vies! En: Pot waar is je dekseltje? Dat hoorde ik iedere dag, in iedere les. Leraren grepen nauwelijks in.” Uit angst dat haar ouders en vriendinnen ook zo zouden reageren, verzwijgt ze haar biseksualiteit voor hen. „Gelukkig kende mijn moeder niemand op school, daardoor is het geheim gebleven.”

Om alle pesterijen te verwerken, liet ze op de fiets, tijdens danslessen en in bed met haar hondje haar tranen veelvuldig de vrije loop. „Tegenwoordig stap ik op mijn scooter om te kunnen huilen. Ik heb al tienduizend kilometer gereden, terwijl ik hem pas een jaar heb. Als ik betraand thuiskom, zeg ik dat het door de wind komt.”

„Soms dacht ik: ik moet hier weg. Maar hoe doe ik dat? Ik maakte in mijn hoofd plannen dat ik naar het spoor liep om zelfmoord te plegen. Maar uiteindelijk hield iets me tegen. Ik houd van mijn familie, die kon ik gewoon niet zoveel pijn doen.”

Pas na haar eindexamen, nu drie jaar geleden, vertelde ze haar moeder en zusje dat ze biseksueel is. „Die reageerden eigenlijk veel beter dan verwacht. ‘Jij bent wie je bent’, zeiden ze.” Maar over de pesterijen blijft ze stil. „Eén keer heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik in het eerste jaar was gepest. Ze werd boos omdat ik het niet eerder had verteld. Ik ben bang dat ze weer zo zal reageren.”

Op haar nieuwe school, mbo dierenverzorging, houdt ze alles angstvallig stil. „Ik speel toneel. Op school ben ik het ‘normale’ meisje dat op jongens valt. Als iedereen een bepaalde jongen leuk vindt, wil ik niet uit de boot vallen. Ik schrijf zulke dingen thuis op, zodat ik het kan onthouden. Dan weet ik dat ik iets moet zeggen als hij langsloopt.”

Ondanks haar zwijgen wil ze mensen die gepest worden één ding meegeven. „Maak niet dezelfde fout als ik. Stap snel naar iemand die je vertrouwt.” Voor haar is het daarvoor te laat, vindt ze. „De pesterijen zijn al gebeurd.”

De naam van de geïnterviewde is op haar verzoek gefingeerd.