Vorige week vertelde voedselbankklant Anita in Sp!ts dat ze geen geld had om haar dochtertje een winterjas te geven met Kerst. Een aantal lezers bood hulp en één iemand ging zelfs samen met haar shoppen

Het is de vrijdag voor Kerst en ze wordt, net als altijd, door haar moeder opgehaald in Den Dolder. Renate, veertien jaar oud, is autistisch en zwakbegaafd en woont daarom op werkdagen in een speciale instelling. Leuk is het er niet, vindt ze. Ze wil ‘be strong’ op haar arm laten tatoeëren als aanmoediging om het er vol te houden. Liever is ze thuis bij haar moeder Anita (44). Ze hebben weinig geld. Als Anita haar een keer wil verwennen met het jongerenblad Break-Out, zegt ze: „Koop er maar brood van.”

Vandaag heeft Anita een grote verrassing voor haar, want ze reizen ze naar Amsterdam Centraal waar ze wordt voorgesteld aan een onbekende man. Martin de Gans (66) is gepensioneerd en heeft bijna zijn hele leven in de Rotterdamse haven gewerkt. Hij las vorige week in Sp!ts over de geldproblemen van Anita en Renate. ,,Ik ken de verhalen over voedselbanken, maar dit kwam ineens heel dichtbij. Een vrouw die niet eens een warme mantel voor haar kind kan kopen. Dat kon ik niet verkroppen.” Hij zocht contact en wil samen met hen een jas uitzoeken.

Dit prachtige kerstgebaar overvalt Renate en ze kruipt schuchter tegen haar moeder aan. Als Anita hoort waar ze naar toegaan, slaat ze van schrik een hand voor haar mond. „De Bijenkorf, daar ga ik alleen maar naar binnen om de Zwarte Pieten te bekijken. Die hangen daar zo mooi.” Maar nu stapt ze, op witte sportschoenen en in trainingbroek, de drukte in om iets te kopen.

„Jij moet het mooi vinden”, zegt Martin die een aantal jassen uit het rek pakt. Maar Renate durft nauwelijks iets te zeggen. Ze bekijkt zichzelf in de spiegel en blaast de blonde haarlok die onder haar zwarte mutsje uitsteekt terug in model. Dan schudt ze haar hoofd. Nee, de jassen zijn niet stoer genoeg. Ze laten de chique Bijenkorf achter zich en slaan de Kalverstraat in.

Het geroezemoes van het warenhuis wordt ingeruild voor harde dance van een kledingwinkel. Vanachter haar haarlok, die weer voor haar ogen is gevallen, spot ze hem: zwart met capuchon en een bontkraag. Even twijfelt ze als ze het prijskaartje ziet. „Ze zag niet dat hij was afgeprijsd,” zegt haar moeder later. „Maar ik zie dat ze hem echt mooi vindt.” Ze zoeken er een grote roze sjaal bij.

En dan gebeurt het. Voor de gigantisch grote spiegel bij de kleedhokjes bekijkt Renate zichzelf in haar nieuwe jas en langzaam, heel langzaam, krullen haar mondhoeken omhoog. Even tonen haar ogen een fonkeling van blijdschap. „Ik zie haar bijna nooit lachen,” zegt Anita ontroerd. „Behalve boosheid weet ze niet hoe ze haar emoties moet uiten.” Als Martin naast Renate gaat staan voor een foto ziet Anita in hem de opa die er niet meer is.

Martin geeft ook nog twee T-shirts van Spongebob en een armbandje als aandenken. Maar Renate is teruggekropen in haar schulp en weet niet hoe te reageren op deze onbekende goedheiligman. Hij knijpt even in haar wang, als teken dat hij het begrijpt. Tegen Anita zegt hij: „Je moet je niet bezwaard voelen.” Dat vindt ze moeilijk: „U hebt zoveel voor mij gedaan.”

Voor de knipperende lichtjes van de kerstboom op het station nemen ze afscheid. Daar zegt de stille Renate ineens wat er nog ontbreekt aan deze bijzondere dag. „Het zou moeten sneeuwen, niet regenen.”