Gelaten staat een Spaanse familie te wachten voor het politielint voor vertrekhal 1, die helemaal is ontruimd vanwege de bommelding. „We kunnen niet inchecken. Het vliegtuig zou om één uur vertrekken”, vertelt Juan Guteriez uit Barcelona. „Het is nu twee uur. Ik hoop maar dat ze op ons wachten.” De familie is wel gewend aan dit soort dingen. „Bomwaarschuwingen enzo. Ja, daar kennen we in Spanje ook. Maar het duurt hier wel lang voordat de hal weer open gaat. Misschien hebben ze er hier nog niet zoveel ervaring mee.” Geduldig wachten, wil Guteriez nog maar even kwijt. „Want je doet er toch niets aan.”

Nederlanders lijken wat dat betreft toch wat minder geduldig. Een medewerkster van een café in Hal 1 die onder het politielint wil doorlopen, wordt staande gehouden door de marechaussee. „Mevrouw, u moet achter het lint blijven”, vertelt de beambte. „Maar ik moet werken”, sputtert de vrouw tegen. „Ik hal 3 zeiden ze dat het kon. En ik heb net nog met mijn baas gebeld en die zei dat ik moest komen.” Maar doorlopen mag ze niet. „Achterlijk gedoe”, zegt ze buiten gehoorsafstand van de agenten. „Waarom hebben die marechausseegasten altijd zo’n kapsones? Dat kunnen ze toch ook normaal zeggen? Een aswolk, mist, nu een bommelding, het is ook altijd wat. Nou, dan ga ik maar een stukkie wandelen ofzo.”

Ook de Chinees-Nederlandse reiziger Han Wei vindt het allemaal maar overdreven. Hij gelooft er niets van dat de verdachte echt een bom bij zich zou hebben gehad. „Dan ben je toch dom? Als je een aanslag wil plegen ga je toch niet rondlopen en zeggen dat je een bom bij je hebt?” Hij moet even zijn mobieltje opnemen. „Wat er gebeurt?”, roept hij naar de andere kant van de lijn. „Weet ik veel, ze hebben die kankerlijer nog steeds niet doodgeschoten. Heb ik weer.”