In de nieuwe expositieruimte Expo Zuidas is tot en met 22 april de nu al spraakmakende expositie Body Worlds & The Story of the Heart te bezichtigen. Een tentoonstelling vol menselijke lichaamsdelen, doorsneden van buiken en prachtig gepositioneerde lijven van echte mensen. De een walgt ervan, de ander doneert met liefde zijn lichaam, zoals zestig Nederlanders inmiddels hebben besloten.

De Duitse Angelina Whalley is de vrouw van het brein achter de expositie; anatoom Gunther von Hagens. Hij bedacht de techniek om de lichamen, plastinaten genoemd, te behouden. Al tientallen jaren exposeert hij samen met zijn vrouw. Von Hagens lijdt echter aan een ernstige Parkinson waardoor hij niet bij de tentoonstelling aanwezig kan zijn.

Levenswerk
Von Hagens wil graag na zijn overlijden tussen zijn levenswerk komen te staan. Whalley: "Het komt wel erg dichtbij en ik zal er zeker heel veel moeite mee hebben als het zover is. Maar we houden zo van wat we doen, dat het niet meer dan logisch is dat wij hier ook tussen komen te staan. Hoe moeilijk het ook is, het zal zijn laatste wens zijn die uitkomt."

Over de tentoonstelling legt ze uit: "Het laat zien wat een wonderbaarlijke en toch fragiele machine wij met ons meedragen. Het is de bedoeling dat mensen ervan leren. We proberen ze er ook zo levendig mogelijk uit te laten zien, zodat mensen het naar zichzelf toe kunnen vertalen."

Sportief
Dat is aardig gelukt. De lichamen staan in alle houdingen opgesteld. Sportief; basketballend, ballettend, of op een eveneens gestript paard. Denkend, schakend of kaartend. Of liefdevol: knuffelend tot zelfs de liefde bedrijvend (die overigens wel samen met de embryo's in een 16+-ruimte staat).

De 41-jarige donateur Marjolijn  ziet zichzelf er wel tussen staan. "Maar niet in die houding, hoor! Dat vind ik te intiem met iemand die ik niet eens ken. Dat heb ik ook wel aangegeven. Ik zag de tentoonstelling tien jaar geleden in Londen en vond het zo mooi en verhelderend. Dat wilde ik ook."

Het liefst wil ze wel als zichtbaar plastinaat gebruikt worden. "Ik ben altijd wel gefascineerd geweest door de dood. Als kind wilde ik gemummificeerd worden. Maar hier heb ik zoveel aan gehad. Nu wil ik dit. Je bent toch onherkenbaar, en alles beter dan gecremeerd of begraven worden. Je moet trouwens wel evengoed wat geld apart leggen. Want je nabestaanden moeten ervoor zorgen dat je naar Duitsland wordt vervoerd. Raar eigenlijk, hè? Om zo bezig te zijn met jezelf wanneer je dood bent."

Collega's Saschane van Dam en Elvira Tromp vinden het inderdaad wat vreemd. "Het is prachtig dat mensen dit doen, maar ik ben nog niet zover. Ik vind sommigen eigenlijk best eng", lacht Tromp.

Wennen
De 74-jarige biologieleraar Wim Kavelaar,  die zijn ogen uitkijkt op de 'Zuidas', had er nog niet zo over nagedacht. "Ik moet ook nog even aan het idee wennen, want ik vind het wel wat luguber. En ik weet niet of ik na al mijn operaties nog geschikt ben. Volgens de kerk zal ik gewoon begraven worden. Maar principieel heb ik geen bezwaar. En ik vind het heel mooi en interessant om alles zo gedetailleerd te zien. Dit ken ik alleen van kikkers, duiven en katten."

Het echtpaar Geertjan  en Tanna Gussenhoven  verschilt van mening over het doneren van het lichaam. Huisarts Tanna doneert liever haar organen aan mensen. Maar advocaat Geertjan zou er best tussen willen staan. "Ja, mij mag je ook in zo'n standje plaatsen. Dat is voor mij geen taboe." Zijn vrouw protesteert echter. "Niet om het standje, hoor. Maar ik hoef je niet zo te zien. Dan zal ik me bij ieder lichaam afvragen: zal dit hem zijn? Dat is ook echt niet leuk voor je kinderen." Geertjan: "Oh, zo had ik er nog niet over nagedacht. Nee, ik zou jullie hier ook niet tegen willen komen. Nou toch maar niet dan, voor hun. Maar er zijn vast genoeg mensen die het wel doen. Oh, zestig Nederlanders nog maar? Ben ik dan zo soepel?"

Angelina Whalley: "Doordat de huid en het haar eraf gehaald worden, zie je bijna niet meer hoe oud ze zijn geworden."

Voor meer informatie kunt u naar www.bodyworlds.com.