Column: Wat wij begrijpen

Ik zat er klaar voor, maandag. Bordje op schoot, stipt zes uur, met de verwachting me te vermaken om het verjongde NOS-journaal: een ijsberende nieuwslezer, schattige moderniteiten als de 'soort van reuzen I-pads' waarmee wij de laatste weken nieuwsgierig waren gemaakt en reporters die dingen zeiden als “Vrede is toch wel echt Mandela's ding”.

Niets daarvan. De nieuwslezer, in hele gewone kleren, bleef keurig achter zijn deskje. Ze lopen alleen in het acht uur-journaal. Misschien bij wijze van avondwandelingetje. De begin- en eindtune waren veranderd, evenals het uiterlijk van de maantjes in het weerberichtkaartje.
En die beloofde spreektaal dan? Daar zijn de reporters voor op cursus geweest. Ik vermoed dat ze daar een lijstje met standaardfrases hebben gekregen die ze vóór de zin kunnen zetten die ze in het oude journaal zouden hebben gezegd. Ik weet bijna zeker dat één van die frases is: “wat wij begrijpen”. Een reporter die op een vliegveld stond zei het zelfs twéé keer. “Wat is er gebeurd, Kees?” “Wat wij begrijpen is...” en dan kwam het verhaal dat hij toch al zou hebben gehouden.

“Wat wij begrijpen”. Eigenlijk zei de reporter: “Het verhaal dat ik nu ga houden kán onzin  zijn omdat we het verkeerd begrepen hebben”.
Bijvoorbeeld doordat de mensen van het vliegveld niet voldoende informatie gaven om de zaken in een heldere context te plaatsen. Of omdat de reporter niet goed heeft geluisterd tijdens de persconferentie; hij had het zo druk met wordfeuden dat hij maar de helft van de informatie meekreeg. Of misschien zei hij eigenlijk: “We missen de geestelijke capaciteiten om te bevatten wat ons net is verteld, maar wat wij begrijpen is...” en dan de informatie.

En ik vond het mooi. De universele, volledig te bevatten werkelijkheid bestaat niet. Dat wisten we al lang natuurlijk, maar nu wordt dat eindelijk erkend in het NOS-journaal. Tenminste, dat is wat wij begrijpen.