De Toneelgroep Amsterdam-vedette praat steevast openhartig, met veel armgebaren en gevoel voor drama over Het Leven, dat ze het liefst groots en meeslepend lijkt te willen leiden. Het leuke is dat ze daarbij ook nog om zichzelf kan lachen, zo blijkt ook nu weer. „Toen ik 25 was, zat ik veel meer in die modus van ’oohhh... wat moeilijk, ik heb het zo druk en iedereen wil iets van me, ik heb het zo zwaar, oh nee... ik ben zielig en beroemd, actrice met succes...’”, doet ze vol zelfspot de Halina Reijn van tien jaar geleden na. „Nu dank ik God op m’n blote knieën voor waar ik ben en wat ik allemaal mag. Ik vind dit een topleeftijd. Echt.”

En zo komt het gesprek nog geen tien minuten later al op een van de meer existentiële agendapunten des levens: de voortplanting. „Ja heel vaak”, antwoordt ze op de vraag of ze nadenkt over kinderen. „Ik ben daar de laatste twee jaar superintens mee bezig geweest. Maar op een gegeven moment heb ik dat kunnen stallen. Kijk, lijden komt voort uit een verzet tegen wat is. Het heeft zó geen zin om elke dag in een soort dilemmagevoel te gaan zitten. Ik denk nu: waarom heb ik geen vriend? Ja, omdat ik er geen heb. Blijkbaar heb ik er geen nodig, want anders had ik er wel een. Waarom heb ik geen kind? Omdat ik dat niet heb. Als ik me moet voortplanten, dan wordt het wel duidelijk.”

De aanleiding van het binnen no-time diepte-interview met Reijn is Isabelle, een psychologische thriller waarin ze een mooie actrice speelt die wordt gekidnapt door een jaloerse, mismaakte kunstenares. Ironisch detail: het had niet veel gescheeld of ze had de rol van lelijkerd gespeeld – uiteraard met hetzelfde soort opzetstukken die van de Vlaamse actrice Tineke Caels een geschikte Jeanne maakten. Maar daar had ze, na al die stompzinnige vragen tijdens de promotie van Valkyrie eind 2009 over hoe het toch is om bevriend te zijn met een klassieke schoonheid als Carice van Houten, even geen zin in. Bovendien had ze al eens eerder de gekwelde, lelijke vrouw gespeeld, in Blind uit 2007.

„Het spelen van Isabelle is voor mij heel therapeutisch geweest. De beperking van het uiterlijk is iets waar ik heel erg problemen mee heb gehad. Daarom is deze film een belangrijk scharnierpunt in mijn leven. Het was één groot uiterlijk festijn, vanwege de thematiek en omdat ik zoveel moest afvallen. En nu is het voor mij ook klaar. Ik zal net als iedere vrouw altijd onzeker zijn, maar het idee dat ik eigenlijk Cameron Diaz wil zijn, dat heb ik niet meer. Ik zie nu in dat het echt zo is dat als je denkt dat je mooi en prachtig en sexy bent, dat je dat dan ook uitdraagt. En dat als ik bij een casting binnenkom met het gevoel dat ik een leading lady ben, dat dus ook zo zal overkomen." 

Ze moest er wel wat voor over hebben, voor die rol van de zoete, goed uitgelichte schoonheid. Eerst moest ze aankomen, om vervolgens in een maand tijd twintig kilo af te vallen. De mismaakte kunstenares die haar personage ontvoert, hongert haar namelijk uit ten behoeve van een macaber kunstproject. En dus ging Reijn onder begeleiding van een team van diëtisten op rantsoen. Opvallend genoeg viel het weer op gewicht komen haar minstens zo zwaar.

„Ik heb geroken aan een eetstoornis. Ik heb gevoeld dat dat in me zit. Die kick van niet eten, de endorfine die dat oplevert. En de kick van dat het lukt, dat je een kleinere spijkerbroek moet kopen en dan nóg een kleinere en nóg een kleinere. En de support van vrouwen die zeggen hoe goed je eruit ziet. Mannen niet hoor, alleen vrouwen. Allemaal. Het is gewoon eng. Eigenlijk willen we allemaal stokken worden, dus toen ik een stok werd, kickte ik daar op. Het viel me daarom heel zwaar om te stoppen. Mijn keel zat dicht." 

Al pratend pakt Reijn voor de vijfde keer haar bruine bos krullen vast om de zaak heel vakkundig zonder elastiekje of haarklem in een knot te zetten. Het zal geen concrete reden hebben; waarschijnlijk een kwestie van niet stil kunnen zitten. Een vergelijking met haar professionele leven is snel gemaakt. Ze staat al jaren met haar ‘familie’ Toneelgroep Amsterdam avond aan avond op de planken van haar ’thuis’ de Stadsschouwburg, speelt per jaar in gemiddeld tweeëneenhalve speelfilm, schreef een boek en verzorgt een stuk of wat columns in bladen en kranten. Plannen om ook maar een beetje gas terug te nemen zijn bij Reijn in de verste verte niet te bespeuren. Produceren, produceren en nog eens produceren – een andere mogelijkheid heeft ze naar eigen zeggen niet. „Er zit een soort kermis van creativiteit in mij die ik nu heel erg voel. Het voelt als een stekker die ik in het stopcontact steek waardoor er allemaal dingen in mijn hoofd komen. Het kost me helemaal geen moeite, het is niet iets dat ik bedenk. Het is er gewoon en het moet eruit.”