De eerste postume release van Amy Winehouse ligt vanaf dit weekend in de winkel en als we producer Salaam Remi mogen geloven blijft het daar voorlopig wel bij. Lioness: Hidden Treasures is bovenal bedoeld als eerbetoon aan een muzikaal genie. 

Een postume plaat van een groot artiest roept altijd gemengde gevoelens op; van sommige muziek zou het zonde zijn als ze voor eeuwig ongehoord bleef, maar het gevaar van uitmelken ligt op de loer. Volgens producer Salaam Remi, die samen met collega Mark Ronson zijn archieven doorspitte op zoek naar geschikte Amy Winehouse-liedjes, hoeven de fans niet te vrezen voor een eindeloze reeks ‘onontdekte’ opnames van de in juli overleden zangeres. „Daarvoor liet ze simpelweg niet genoeg materiaal achter. Ze was niet zo’n artiest die áltijd de recorder liet meelopen, ze was zuinig met haar studiotijd. Van de sessies voor Back to Black heeft ze elk nummer gebruikt en van haar nooit voltooide derde plaat waren pas twee liedjes op band vastgelegd.”

Ongebruikt
Die liedjes (Between the Cheats en Like smoke met rapper Nas) zijn terug te vinden op Lioness: Hidden Tracks, dat verder vooral bestaat uit ongebruikte nummers die Remi (voluit: Salaam Remi Gibbs) en Ronson de afgelopen negen jaar met Winehouse maakten. Zo zijn er alternatieve versies van Tears Dry en Wake up alone, duet Body & Soul met Tony Bennett en een alternatieve uitvoering van de succesvolle cover Valerie.

Remi: „Het uitzoeken van de liedjes was alsof ik door een fotoboek bladerde. Mijn eerste gedachte was niet eens om er een plaat van te maken, het gaf me gewoon een goed gevoel om terug te luisteren naar wat Amy allemaal gemaakt. Voor mij was het een goede manier om de dood van een goede vriendin te verwerken. Maar ik vond ook dat ik de wereld moest laten horen wat ik nog van haar had. Zodat iedereen beseft wat voor muzikaal genie er aan haar verloren is gegaan.”

Doorbraakalbum
Amerikaan Remi werkte in 2002 met de toen 18-jarige Winehouse aan haar debuutalbum Frank, droeg een paar nummers bij aan het grotendeels door Ronson geproduceerde doorbraakalbum Back to Black en was ook weer opgetrommeld voor het derde album dat er uiteindelijk nooit zou komen. Van het beeld van Winehouse als ongeleid projectiel, zoals het grote publiek haar kent uit de tabloids, wil hij niets weten. „Ze was geweldig om mee te werken, ik denk dat Mark dat zal beamen. Ze schreef haar eigen teksten, kwam met prachtige melodieën, dacht mee over de sfeer en de arrangementen. Ze was niet zomaar iemand die even een liedje kwam inzingen, Amy was de drijvende kracht achter haar muziek.”

Hij herinnert zich nog precies hoe ze als tiener zijn studio in Miami binnenliep met een akoestische gitaar onder de arm. Remi, die op dat moment al een grote reputatie had opgebouwd vanwege zijn werk met Nas en The Fugees, besefte al snel dat hij bijzonder vlees in de kuip had. „Ik wist natuurlijk wel dat er een zangeresje uit Engeland zou komen, gewoon een zoveelste producersklus, dacht ik nog. ‘Laat maar eens zien wat je kan’ zei ik, en zij pakte die gitaar en zong The Girl from Ipanema voor me. ‘O wacht even, je kunt écht zingen!’, was mijn eerste reactie. Die stém, die interpretatie die ze aan dat liedje gaf, het was ongelooflijk. Ze klaarde er mijn hele dag mee op.”

Excessen
Over haar excessen met drank en drugs en van haar stormachtige liefdesleven wil de producer niet al te veel kwijt, of liever, hij houdt vol dat hij er weinig van merkte „In mijn ogen bleef zij altijd dezelfde Amy en waren het alleen de omstandigheden die gaandeweg veranderden, de mensen om haar heen. Maar ik heb altijd geprobeerd een soort grote broer voor haar te zijn en ik hoop dat ze mij beschouwde als een muzikaal toevluchtsoord. Dat had ze nodig; bij mij in Miami kon ze pas schrijven ze over de ellende in Londen waar ze dan net aan ontsnapt was.”

Haar dood, juist in een fase dat het wat beter met haar ging, was volgens Remi een kwestie van stomme pech. „Ze is overleden aan alcohol-vergiftging; als je haar levensstijl buiten de studio bekijkt, is dat zoiets als een jaar lang over de wereld vliegen en dan overreden worden door een auto. Het had iedereen kunnen overkomen, ik bedoel, hoeveel mensen drinken er niet af en toe wat te veel? Een paar dagen eerder had ik haar nog gesproken, we zouden in Londen naar een bruiloft van een gemeenschappelijke vriend gaan. Ze had er echt zin in, we praatten over wat ze aan zou trekken en maakten grapjes over de andere gasten. Een dag voor de trouwerij was ze dood. Deze plaat is ook een eerbetoon aan mijn vriendschap met haar.”