Met de lancering van Park, de naar eigen zeggen ‘eerste journalistieke glossy van Nederland’, staat de teller van het aantal nieuwe bladen dat in 2011 het licht zag, op maar liefst 115. Het tijdschriftenschap raakt overvol, en creativiteit is ver te zoeken, aldus bladendokter Rob van Vuure.

Het vandaag gelanceerde Park wordt in de wandelgangen vergeleken met het van oorsprong Amerikaanse Vanity Fair. En wetende dat vorige maand de komst van de Nederlandse Vogue is bevestigd, lijken deze twee nieuwe tijdschriften het overvolle Nederlandse tijdschriftschap niet alleen aan te vullen, maar ook te vernieuwen.

Althans, als we de kenner Rob van Vuure mogen geloven. Van Vuure omschrijft het Nederlandse tijdschriftenland als overvol en weinig creatief, om maar even een duidelijk oordeel te vellen. „We schijnen de hoogste tijdschriftendichtheid van de wereld te hebben”, zo zegt de bladendokter. „Dát heb ik nooit zelf nageteld, maar ik kan het me wel voorstellen. Er is zó veel, en er komt alleen maar meer bij. Tegelijkertijd weet ik dat van de 115 nieuwe titels dit jaar, er minstens zo veel, of laat het iets meer of minder zijn, ook weer uit het rek verdwijnen.”

Vooral culinaire, reis- en sporttijdschriften lijken populair om nieuw in de markt te worden gezet, zo blijkt uit een analyse. Sportbladen hopen een graantje mee te pikken van het populaire Voetbal International. „Als een blad succesvol is, gaan er altijd mensen omheen dansen”, zo omschrijft Van Vuure. De reis- en culinaire tijdschriften proberen te profiteren van de financiële crisis. „Veel mensen die een reisblad kopen, máken niet eens van die verre reizen als die worden beschreven. Ze gaan er mee op de bank zitten en maken de reis in het hoofd. En door de crisis gaan mensen thuís luxe uit eten, in plaats van buitenshuis. Daar heb je wel zo’n blad voor nodig.”

Tastbaars
Ruim honderd titels per jaar erbij dus, maar wat wíl de lezer nu eigenlijk precies? Dat is onduidelijk, meent Van Vuure. „Aan nieuwe magazines als Park en Vogue te zien, willen ze luxer en mooier. Er is ontzettend veel te vinden op internet, maar dat is vooral informatie, daar is niets luxe en moois aan. Bladen die vooral informatie leveren, zullen het dus lastig gaan krijgen. De kracht van print is dat het print is. Je hebt iets moois, iets tastbaars in handen. Dat heeft internet niet.”

Toch ligt er, na terugvallende advertentie-inkomsten, in het wereldwijde web een nieuwe bedreiging: die van de apps. „Ze worden steeds mooier en uitgebreider. Maar ook daarvoor geldt: het is niet tastbaar. Alhoewel er natuurlijk een hele nieuwe generatie is die met alle magazines via de app opgroeit en denkt: ’Verrek, het kan dus ook op papier!’”

Conclusie: het zal voor geprinte magazines steeds moeilijker worden. Maar verdwijnen zullen ze niet. „Natuurlijk niet. Toen tv kwam, riep men ook dat radio zou verdwijnen. Het is er nog steeds. Het is veranderd, maar niet weg. Zo is het met magazines en apps ook.” Van Vuure vermoedt dat het tijdschriftenschap in de toekomst nóg uitgebreider zal worden. Nu is het rek in ieder geval te saai. „Er is veel angst, er wordt geen lef getoond”, vindt hij. „Het is een lastige tijd en dan ga je niet creatief niet zitten doen. Dus wordt er voor de veilige weg gekozen. Terwijl er steeds minder wordt gelezen en er is zo veel, er moet wel iets vernieuwends zijn. Bovendien is het veel makkelijker en goedkoper geworden om een tijdschrift te maken, dus ook allerlei stichtingen zullen in de toekomst een eigen blad beginnen.”

De bladendokter hoopt van harte dat het nieuwste magazine Park slaagt. En dat terwijl hij, zo haast hij zich te zeggen, er zelf geen belang bij heeft. „Maar van wat ik er van zie, is er eindelijk iemand die durft. En dat missen we momenteel.”