De wijze waarop de Afro-Amerikanen tot diep in de twintigste eeuw als tweederangs burgers werden behandeld, is en blijft een van de zwartste bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis. Nog geen halve eeuw geleden was het in de Verenigde Staten wettelijk geregeld dat donkere mensen gebruik moesten maken van andere bussen en toiletten dan blanken, in aparte cafés moesten zitten en dat kinderen op aparte scholen les kregen.

Na een aantal films die op confronterende wijze de misstanden uit die periode hebben gedocumenteerd is Hollywood nu aan het verkennen hoe het onderwerp ook binnen andere genres inspiratie kan bieden. Zo laat de X-Men-reeks zich zonder veel moeite lezen als een parabel over het ongefundeerde onderscheid tussen verschillende bevolkingsgroepen. En met The Help heeft Hollywood zelfs een ’feelgood-film’ weten te maken over dit nog steeds heikele onderwerp.

De basis voor het verhaal vormde het gelijknamige boek dat de afgelopen drie jaar vrijwel onophoudelijk boven in de verkooplijsten prijkte en dat schrijfster Kathryn Stockett deels baseerde op haar eigen jeugd in Mississippi. De jonge blanke journaliste Skeeter (Emma Stone) besluit stiekem een boek te schrijven over de schrijnende verhalen van een groep zwarte huishoudsters, die al jaren als minderwaardig worden behandeld door de blanke gemeenschap. Dit wordt Skeeter niet in dank afgenomen: niet alleen omdat hierdoor allerlei anekdotes op straat komen te liggen. Maar ook omdat zij met haar schrijflust door de blanke conventies heenbreekt, die voorschrijven dat vrouwen hun levens dienen te slijten met de kinderen en het huishouden.

Als feelgood-film werkt The Help op alle fronten en de kans is groot dat de onderhoudende, knap gemaakte tragikomedie het in Nederland net als in de Amerikaanse bioscopen erg goed gaat doen. De meeste grappen komen voort uit de manier waarop regisseur Tate Taylor door de ogen van zijn zwarte hoofdpersonages de hypocrisie van de blanke gemeenschap toont. En alleen kijkers van steen zullen geen tranen hoeven laten bij de droeve anekdotes die de dienstmeiden Skeeter vertellen tijdens hun geheime interviews. Dit is mede te danken aan de ronduit formidable cast, met voorop Viola Davis en Octavia Spencer, als de twee vrouwen die als eerste over de brug durven te komen met hun verhalen. Het moet heel raar lopen willen zij niet op z’n minst een Oscarnominatie ontvangen voor de diepgang die zij met hun blikken en lichaamstaal aan hun verder bijna stereotype personages weten te geven.

Toch blijft het gevoel na het zien van de film hangen dat The Help – met vijf nominaties in elk geval een van de grote favorieten bij de Golden Globe-uitreiking begin januari - de werkelijkheid flink heeft geromantiseerd. Volgens regisseur en scenarioschrijver Tate Taylor is het toegestaan om een grotendeels vrolijk verhaal te situeren tegen de achtergrond van de donkere historische werkelijkheid. Maar elke kijker moet voor zichzelf uitmaken of hij net als de maker de tijd daar al rijp voor acht.

Score: 4/5