Als er één beroep is dat door Hollywood op veel verschillende manieren wordt afgebeeld, is het dat van politieagent. Je hebt ze in alle soorten en maten: het type Baantjer (dat keuvelend in het café alle moordzaken oplost), het type Stallone (dat lak heeft aan alle regels en bij voorkeur met geweld de misdaad te lijf gaat) of het type CSI (dat met een paar proefjes in een handomdraai daders achter slot en grondel krijgt). Maar films of series die proberen een realistisch beeld van het werk van de politie te schetsen, zijn maar dun gezaaid omdat écht politiewerk doorgaans even niet-enerverend en niet-fotogeniek is als de meeste andere beroepen.

Toch is dat wat de Franse regisseur-actrice Maiwenn probeert met haar rauwe Polisse, dat op het Filmfestival van Cannes met de prestigieuze Juryprijs werd bekroond. Ruim twee uur lang delen we lief en leed met een Parijse rechercheafdeling die zich bezig houdt met kindermisbruik. De film doet voor de Franse politie wat Entre les Murs (ook in Cannes bekroond overigens) deed voor het Franse onderwijs: de naakte waarheid tonen, in de hoop meer begrip te kweken voor een ondergewaardeerd beroep.

Het publiek wordt deelgenoot gemaakt van de vreselijke zaken waar de politie-eenheid voor kinderbescherming dagelijks mee te maken heeft via fotografe Melissa (een wat fletse rol van Maiwenn zelf), die op verzoek van de overheid een reportage maakt over de agenten. En met effect: de combinatie van fascinatie (over het werk) en walging (over de daders) komt steeds harder binnen naarmate je verder bevriend raakt met de diverse rechercheurs. In hoog tempo passeren kinderarbeid, pedofilie, mishandeling en minderjarige hoertjes de revue. Alle zaken zijn gebaseerd op daadwerkelijke dossiers van de kinderbescherming. Het geluid van het kindje dat minutenlang hartverscheurend huilt wanneer hij (zo is de wet nou eenmaal) weg wordt gehaald bij zijn moeder, blijft de kijker nog lang na het verlaten van de bioscoop door het hoofd galmen.

Toch lijkt Polisse uiteindelijk te veel op twee gedachten te hinken om de indruk te maken die regisseur Maiwenn voor ogen stond. In haar poging de gevolgen van hun werk op de privélevens van de agenten te tonen, trekt ze naarmate de film vordert te veel tijd uit om het lief en leed van de verschillende leden van het korps in beeld te brengen. Relaties gaan aan en uit en tijdens een dronken avondje karaoke kan de brigade het gevoel dat hun werk slechts een druppel op een gloeiende plaats is, van zich afschreeuwen.

Deze onevenwichtige focus en het onverwacht groteske slot doen echter niets af aan het oprechte pleidooi wat meer respect op te brengen voor deze hardwerkende mensen die voor een hongerloontje proberen de wereld tegen de forse klippen op toch een stukje mooier te maken.

Score: 3/5