Met de Popprijs voor De Jeugd van Tegenwoordig was iedereen blij, verder kende Noorderslag zowel hoogtepunten als tegenvallers. Net als vorig jaar was het zoeken naar écht opvallende nieuwkomers.

De opluchting in de zaal is bijna voelbaar. Niet de commerciële dj Afrojack, niet het softe Racoon en niet – god verhoede – Nick & Simon krijgen zaterdag op het Groningse festival Noorderslag de Popprijs uitgereikt, maar wel de bij zowel critici als publiek geliefde Jeugd van Tegenwoordig. Het speculeren vooraf over de kanshebbers op de prijs was overigens weer even wennen. Na twee edities waarin er duidelijk één artiest met kop en schouders bovenuit stak – achtereenvolgens Kyteman en Caro Emerald – was 2011 een wat mager popjaar waarin je goed moest zoeken naar een artiest die ’de grootste bijdrage aan de Nederlandse popmuziek’ had geleverd. Met De Jeugd kan iedereen leven, kennelijk, ook al dateert hun meest recente album De Lachende Derde alweer uit november 2010 en maken ze zich er op hun overwinningsoptreden wat makkelijk vanaf.

Voorspellen
Hoe de vlag er het komende popjaar bij gaat hangen, is bij de rondgang in zalencomplex De Oosterpoort nog moeilijker te voorspellen. De 26ste editie van Noorderslag – feitelijk één grote presentatie van wat de betere Nederlandse pop op dit moment te bieden heeft – kent als altijd voldoende hoogtepunten, maar ook de nodige tegenvallers. De alom bejubelde singer-songwriter Blaudzun maakt volgens alle bezoekers de hooggespannen verwachtingen meer dan waar, en zal mede dankzij zijn redelijk toegankelijke derde album Heavy Flowers ongetwijfeld veel te zien zijn in het komende festivalseizoen. Dat geldt ook voor DWDD-huisband Chef’ Special, een muzikaal niet al te originele live hiphop-formatie die in de Grote Zaal wél bewijst dat ze moeiteloos een heerlijk feestje kunnen bouwen. En het Utrechtse electronicacollectief Nobody Beats the Drum laat ver na middernacht nog maar weer eens zien dat ze als geen ander een al bijna uitgeblust publiek tóch nog massaal aan het dansen krijgt.

Wat de echte opvallende nieuwkomers betreft, lijkt de oogst net als vorig jaar wat mager. De Avonduren, het eerste project uit de koker van Kytemans ’muzikale vrijstaat’ Kytopia, combineert live gespeelde jazzy beats met beeldende verhalen van rapper Kapabel. Die brengt zijn sprookjes over hazen, schildpadden, slangen en giraffen wel enthousiast, maar het dichterlijke resultaat lijkt meer iets voor een theater dan voor een popfestival. Zo overdonderend als Kyteman, voor wie drie jaar geleden de triomf juist hier begon, is het in elk geval niet. Ronduit tegenvallen doet het veel gehypete Rats on Rafts even later in een volledig volgepakte Kelder. De jonge, branievolle Rotterdammers spelen op zich best lekkere new wave-pop, maar vinden zichzelf kennelijk nu al te cool om nog iets van een presentatie neer te zetten. De overdreven, bijna bedacht ogende nonchalance gaat al na een paar nummers tegenstaan, zeker als-ie van een vals zingende frontman komt.

Loodzware beats
Heel anders gaat het er aan toe bij de vervaarlijk ogende rappers van Dope D.O.D., die juist drie kwartier als ongeleide projectielen tekeer gaan. De vier Groningers speelden over de grens al in het voorprogramma van metalbands Korn en Limp Bizkit en alles wijst erop dat ze de komende tijd ook in Nederland zaal na zaal gaan afbreken met hun loodzware beats en agressieve Engelstalige raps. Niet erg verfijnd, wel bijzonder aanstekelijk, al is de show wel een aanslag op de trommelvliezen.

Een stuk minder hard, maar minstens zo leuk, is het optreden van de belangrijkste nieuwkomer in de Nederlandse popscene: Gers Pardoel. Bij het grote publiek waarschijnlijk al bekender dan de hele verdere line-up bij elkaar, maar voor de kritische muziekvolgers op Noorderslag heeft hitlijstkanon Gers nog wel wat te bewijzen. Daar slaagt de Brabander, die gelukkig ook veel meer in zijn mars heeft dan het wat simplistische Ik neem je mee, wonderbaarlijk goed in. ,,Ik vind het hier eigenlijk best gezellig”, merkt hij halverwege de set op, met hoorbare verbazing in zijn stem. Gers scoort overal, zo blijkt, en dat is zowel voor hemzelf als de festivalgangers een onverwachte meevaller.