„Als boeken en platen en restaurants niet oppervlakkig of dom zijn, dan zijn kleren dat ook niet”. Was getekend, Cécile Narinx, hoofdredacteur van modemagazine ELLE en auteur van het boek Geluk is een jurk, dat vandaag uitkomt. Hierin beschrijft ze de modewereld van binnenuit. Op amuserende en soms ook vooral op hilarische wijze.

Wil je langer dan één seizoen met je tas kunnen pronken, dan is het zaak om een weergaloos erfstuk van je oma te bemachtigen (liefst wel een designertas, een Chanel of een Yves Saint Laurent, dus geen skai gedrocht van de Bata)

„Ik zou het leuk vinden vrouwen iets te leren wat zij nog niet wisten. Het is geen mode-encyclopedie, daar is het niet compleet genoeg voor. Naarmate ik voor dit boek meer ging lezen en onderzoeken, kwam ik erachter dat ik ook maar een fractie wist. Maar dit boek is niet alleen om te leren hoor, het is ook om te verstrooien, te amuseren.”

Waarom hangen er dan wel tien saaie overhemden, vijf onuitgesproken pantalons en twee identieke spijkerbroeken in je kast? Waarom maak je op dat vlak geen uitgesprokener keuzes en verdiep je je niet in mode?

„Ik wil laten zien hoe leuk en interessant mode is. En hoeveel meer er bij komt kijken dan alleen maar een jurkje aantrekken en de deur uitgaan. Buiten de tijdschriftenwereld, waar mode orde van de dag is, zijn er veel vooroordelen en aannames die voor een deel zijn gebaseerd op clichés. Ik erger me soms aan wat er van mode wordt getoond: hysterische topmodelkandidaten die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, of alleen bontjassen bij de show. Dat is maar een deel. Er zijn zoveel mooie verhalen te vertellen.”

Stijl is niet in woorden te vatten, stijl is ongrijpbaar

„Stijl kun je niet kopen, je kunt het wel ontwikkelen. Je kunt je er voor interesseren en dan het verschil zien tussen lelijk en minder lelijk. Of ik druk voel er mooi uit te zien? Laat ik het zo zeggen: in het weekend ben ik blij dat ik in Utrecht woon en zonder make-up erop uit kan. Toen ik hoofdredacteur van ELLE werd, dacht ik: nu kan ik nooit meer zonder make-up, met vet haar, in een oude jas of op platte schoenen de deur uit. Dat hou je dan anderhalve dag vol en dan sta je toch weer in je sportoutfit bij het schoolplein. Als ik op de redactie ben en ik heb geen afspraken, dan heb ik ook wel eens een spijkerbroek aan met platte schoenen. Maar dan is het wel een leuke spijkerbroek met leuke schoenen. Als ik namens ELLE ergens naartoe moet en ik weet dat er mensen zijn die gaan fotograferen of op je letten, dan voel ik wel druk om iets leuks aan te trekken. Dat wordt ook van je verwacht. Het zou ook gek zijn als je een blad maakt over mooie kleren en goede make-up en dat je dan zelf als Ma Flodder de deur uit gaat.”,

Modellen zijn dun, dat klopt. Omdat de meeste ontwerpers homo zijn en stiekem ontwerpen voor jonge jongenslijfjes, wordt er gefluisterd. Omdat een groot en slank lichaam zonder al te uitgesproken rondingen alle kleding kan verdragen, zeg ik hardop.

,,Ik heb de afgelopen zeven jaar altijd weer dezelfde vragen gekregen: over dat de kleding te duur is, dat de modellen te dun zijn, dat mensen die werken in de mode vals en dom zijn. Mode heeft, zeker boven de rivieren, uitleg nodig. Je moet je verantwoorden dat je er tijd en geld aan besteedt. Terwijl het in een stad als Maastricht veel logischer is. In de kerk is het heel normaal om te pronken, daar hoor je op zondag met gepoetste schoenen en in je goede jas te zitten. Maar in de mindere modeprovincies moet het vooral praktisch zijn. Je moet erin kunnen fietsen in de bakfiets, door de regen mee kunnen en boodschappen mee kunnen doen.”

Zou ik niks doen aan mijn uiterlijk, dan liep ik als een trol door de stad. Ik zou wenkbrauwen hebben als tapijttegels, een kloeke snor, opvallend grote voeten, fletse ogen, een deegkleurige huid en zonder beha ook een vrij treurig figuur.

„Een beetje zelfspot is niet verkeerd. Sommige mensen denken dat ik alleen maar punten uit loop te delen voor outfits. Maar juist als iemand voorbij komt met een mooie jas of schoenen, dan kan ik daar heel blij van worden. Door mijn kapsel denken mensen al snel aan Anna Wintour. Terwijl het toch echt een Victoria Beckhamkapsel is. Ik zie er ook een beetje streng uit, heb een vrij afstandelijke uitstraling. Liever dat dan dat iedereen amicaal om mijn nek komt hangen. Dit boek kan laten zien dat ik het ook allemaal niet enorm serieus neem, maar dat ik er wel over nadenk.”