Na tien jaar heeft acteur Daniel Radcliffe definitief het hoofdstuk Harry Potter afgesloten en richt zich op zijn tweede, Potterloze carrière. De geslaagde spookhuisfilm The Woman in Black is een stap in een heel andere richting dan zijn trouwe fans van hem gewend zijn.

Veel acteurs ontwikkelen vervelende trekjes als ze eenmaal succesvol worden. Dat manifesteert zich vaak tijdens interviews. Waar ze eerder gretig de pers te woord stonden, hangen ze nu wat verveeld onderuit en geven alleen antwoorden op de automatische piloot.

Zo niet Britse superster Daniel Radcliffe. Energiek, hartelijk, openhartig en grappig staat hij in Londen de pers te woord over de horrorfilm The Woman in Black, zijn eerste filmrol sinds de laatste Potterfilm The Deathly Hallows Part 2. Radcliffe gedraagt zich meer als een goede vriend dan als de man die per film meer dan 20 miljoen dollar ontvangt en (nog steeds) wordt aanbeden door tientallen miljoenen fans over de hele wereld.

Verademing
„Het enige dat ik na Potter zeker wist, was dat ik niet weer een grote franchise wilde doen”, legt hij uit. „Het was een prachtige tijd en het is zeker niet als klacht bedoeld. Maar het voelt als een verademing dat ik de komende jaren weer een redelijk lege agenda heb. Ik heb vaak ‘nee’ moeten verkopen omdat ik maandenlang aan het draaien was voor Potter.”

De 22-jarige acteur werd verliefd op The Woman in Black zodra hij het script las. Het verhaal, dat in de 19e eeuw speelt, vertelt over een verzekeringsagent die in een oud landhuis op zoek moet naar het testament van een overleden vrouw. „Ik vond het op papier al bloedstollend, dus vermoedde dat het op het witte doek nog veel beter zou werken”, vertelt Radcliffe. „Het is niet zomaar een horrorfilm zoals die per strekkende meter worden gemaakt. Het draait om de personages, niet om het bloed of de goedkope schrikeffecten.” Hij ziet zelf veel overeenkomsten met The Shining, zijn favoriete genretitel. „Ook die film sleept je mee in het hoofd van een man op een afgelegen plek die langzaam maar zeker gek aan het worden is.”

Diepgang
In The Woman in Black worstelt zijn personage Arthur Kipps onder meer met de plotselinge dood van zijn echtgenote. Die diepgang intrigeerde de Britse acteur ook. „Dood en rouw zijn natuurlijk wel thema’s die in de Potterfilms langskwamen”, knikt hij. „Maar erg veel tijd was daar nooit voor. Ik vond het intrigerend om eens dieper in dat thema te duiken.” Waar die fascinatie voor de dood vandaan komt, kan hij moeilijk verklaren. „Ik weet alleen dat ik er als kind al veel vragen over had, omdat ik vanuit mijn kamer uitkeek op de lokale begraafplaats.”

Zelf gelooft de ster overigens niet in het bovennatuurlijke. „Ik weet dat het raar klinkt voor iemand die zijn hele carrière heeft gebouwd op geesten, hocuspocus en tovenarij”, grinnikt hij. „Maar ik geloof nergens in, zelfs niet in een hiernamaals. Al lijken mensen vaak teleurgesteld als ik dat zo eerlijk toegeef.” Zijn gebrek aan geloof vormde overigens geen enkel probleem bij het spelen van zijn rol. „Ik speel ook al mijn leven lang een wees, terwijl ik toch een heel gelukkige jeugd met ontzettend lieve ouders heb gehad. Ik denk dat een goede acteur juist de uitdaging opzoekt, en dus rollen die een flink eind bij hem vandaan staan.”

Vakantie
Zijn personage Arthur Kipps brengt het grootste deel van de tijd in zijn eentje door in het grote huis van de dode vrouw van wie hij het testament moet vinden. Ook dat was even wennen voor Radcliffe, die als bebrilde tovenaarsleerling op de set altijd talloze andere acteurs om zich heen had. „Het was voor mij redelijk onbekend terrein om een verhaal in alleen maar stil spel te vertellen”, erkent hij. „In de Potterfilms zaten Hermelien, Ron en ik wel erg vaak te praten, doorgaans zaken uit te leggen die bij elk personage al lang en breed bekend waren. In The Woman in Black moest ik mijn emoties veel meer duidelijk maken door middel van mimiek of gezichtsuitdrukkingen.”

Hoewel Radcliffe soms wel eens de behoefte voelt, is hij voorlopig nog lang niet van plan om vakantie te nemen. „Ik besef dat dit een cruciaal moment in mijn carrière is”, bekent hij. „Er ligt best enige druk op mijn schouders. Ik moet het ijzer smeden nu het nog heet is en zorgen dat mensen mij niet vergeten.”