Het leven van Brandon Sullivan (Michael Fassbender) lijkt op het eerste gezicht een droom voor veel mannen. Zijn hele leven bestaat uit seks: de goeduitziende yup weet elke vrouw die hij op het oog heeft te verleiden mee te komen naar zijn huis. En in de tijd die hem rest, bestelt Brandon prostituees waar hij zijn lusten op bot kan vieren of rukt hij zich suf terwijl hij online porno kijkt.

Toch blijkt al snel dat de inwoner van New York niet gelukkig wordt van het leven. Seks is voor hem een verslaving die hem volstrekt emotioneel heeft afgestompt. Zodra er ook maar enig gevoel bij de anonieme seks komt kijken, haakt Brandon af en kan hij ook niet meer presteren.

De Britse regisseur Steve McQueen, die drie jaar geleden spectaculair debuteerde met het rauwe gevangenisdrama Hunger, toont het leven van de seksjunk als een aaneenschakeling van lege, heilloze ontmoetingen. Voor het contrast introduceert hij zijn zus Sissy (Carey Mulligan), die ondanks dezelfde opvoeding juist wél behoefte heeft aan intimiteit en liefde. Dit levert een bizarre verhouding tussen de broer en zus op, die eigenlijk veruit het interessantste deel van de film vormt.

De rest van de tijd kijken we vooral naar het lege, emotieloze bestaan van Brandon, dat McQueen vastlegt in kille, blauwe, confronterende beelden. De regisseur wil zijn publiek vooral zelf aan het nadenken zetten over de verslaving waar zijn hoofdpersonage aan lijdt en legt niet uit waar het vandaan komt of hoe het met Brandon zal eindigen als hij zijn leven niet zal veranderen.

Juist dat gebrek aan antwoorden maakt van Shame een fascinerende, maar bijna vervelende kijkervaring. Vervelend dat Brandon zo gebukt gaat onder zijn aandoening. Maar wat moeten wij daar als kijker mee? Medeleven tonen, compassie, begrip? Waarom zouden we überhaupt moeite doen voor Brandon als McQueen ons geen enkel handvest geeft - noch emotioneel, noch rationeel - om met zijn antiheld mee te denken of voelen?

Het gevoel dat - het sublieme getergde spel van Fassbender ten spijt - vooral blijft hangen is dat regisseur McQueen meer had kunnen en eigenlijk ook móeten doen met dit fascinerende, en door de filmwereld nog amper serieus verkende onderwerp. 

Score: 3/5