De roemruchte Muppet Show is in totaal maar vijf jaar op televisie te zien geweest. Tussen 1976 en 1981 maakte poppenspeler Jim Henson honderdtwintig afleveringen over het theater waar een groep pluizige vrienden elke week een show in elkaar probeerde te draaien. Het programma trok wekelijks tientallen miljoenen kijkers en beroemde Amerikanen stonden in de rij om een gastrol te spelen te midden van de poppen.

Na het overlijden van Henson in 1990 bleef zijn studio wel bestaan. En de populariteit van vooral Kermit de Kikker en Miss Piggy bleef groot. Maar de handvol films die nog werd gemaakt haalden nooit meer het niveau van de oude televisiereeks. Tot komiek Jason Segel (How I Met Your Mother) aanklopte bij Disney, de studio die recent de rechten van de Muppets had verworven. En vroeg of hij een filmidee mocht uitwerken om de oude poppenshow nieuw leven in te blazen.

The Muppets draait om de twee broers Gary (Segel) en Walter. De laatste heeft zich altijd wat anders dan anderen gevoeld - wat niet zo verwonderlijk is, want Walter is een pop. Zijn grote droom is ook ooit het oude Muppet Theater te bezoeken, iets dat uitkomt als hij met Gary en zijn verloofde Mary (Amy Adams) naar Los Angeles reist. Hier komt Walter er achter dat een gemene oliebaron (Chris Cooper) het gebouw wil slopen, waarna hij Kermit en zijn vrienden opspoort om met een benefietshow het oude theater te redden.

Scenarist Segel en regisseur James Bobin (Da Ali G Show) weten met hun vrolijke film op een uitstekende manier de oude charme van de Muppet Show te voorzien van een nieuw jasje. Het simpele verhaaltje dient slechts als kapstok voor alle bekende Muppet-personages om hun bekende besognes te verrichten: Kermit probeert de show in goede banen te leiden, Miss Piggy hangt de onvervalste diva uit en Fozzie Bear vertelt zijn ultiem flauwe grappen.

The Muppets is geenszins perfect - maar dat waren de televisieprogramma’s vroeger óók niet. Sommige opmerkingen of sketches missen doel, maar daar staan minstens zoveel geslaagde scènes en kippenvelmomenten (een nieuwe versie van klassieker Rainbow Connection!) tegenover. Absolute hoogtepunten zijn het barberkwartet dat Smells Like Teen Spirit van Nirvana vertolkt en een door kippen gekakelde versie van Fuck You van Cee Lo Green.

Te midden van deze chaos excelleren menselijke hoofdrolspelers Segel en Adams, die uitstekend begrijpen dat hun rollen vooral dienend zijn. Toch stelen zij met hun blij-naïeve en hilarische postmoderne dialogen (waarin ze zich regelmatig rechtstreeks tot het publiek richten) elke scène waar ze in zitten.

Score: 4/5