Bart de Graaff leeft voort

Een boek, een gala, een tv-nacht, een programma over orgaandonatie, een documentaire én een Je zal het maar hebben-special. Het moge duidelijk zijn: deze week staat in het teken van Bart de Graaff. Vrijdag is het tien jaar geleden dat de kleine tv-baas overleed, maar vergeten is hij nog lang niet. „Het verdriet wordt echt geen centje minder. Echt niet.”

Stem
Elke keer als ze de trap in het BNN-gebouw opgaat, doet ze haar ogen dicht. De bewegende beelden van haar broer die daar bovenaan de trap steevast worden afgespeeld, zijn ook tien jaar na zijn dood vaak nog te veel voor Mirjam de Graaff, behalve zus van ook regisseur bij de jongerenomroep. „Zeker als het geluid aanstaat vind ik dat heel vervelend. Ik kan zijn stem niet horen. Je wordt dan toch met je neus op de feiten gedrukt van oh ja, hij is er echt niet meer.”

Nierziekte
Vrijdag is het precies tien jaar geleden dat Bart de Graaff op 35-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van zijn nierziekte. Deze week staat op veel plekken dan ook in het teken van de kleinste omroepdirecteur van Nederland. Maandagmiddag werd het 224 pagina’s dikke boek Bart gepresenteerd, maandagavond vond het jaarlijkse Bart Foundation Gala plaats, vanavond is op BNN het programma Hart Nodig over orgaandonatie te zien, komend weekend zijn ook de film Bikkel en de Nacht van Bart op televisie en dinsdag komt BNN nog met een Je zal het maar hebben-special over orgaandonatie.

Herdenkingsmomenten
„Het is niet zozeer een rare week, maar vooral een drukke”, zegt Mirjam die als directeur van de Bart Foundation nauw betrokken is bij veel van de herdenkingsmomenten in deze periode. Ook voor het boek schreef ze een hoofdstuk. Als enige van de tientallen vrienden, familieleden en collega’s van Bart, richt zij in haar schrijven het woord tot Bart zelf. „Mensen hebben mij héél vaak gevraagd van: als Bart nu voor je zou staan, wat zou je dan vragen? Dat wist ik dan gewoon niet. Ik heb dat nooit geweten. Wij hebben altijd overal wel over gesproken, dus ik weet alles wel. We hadden vaak ook helemaal geen woorden nodig. Kijk wij waren samen, en dat was altijd goed. Toen bedacht ik: als ik nou iets moet doen, dan schrijf ik het aan hem. Daardoor kon ik het ook een beetje van me afschrijven.”

Verdriet
Het verdriet om haar broer is nog altijd erg groot. Lang niet altijd lukt het haar om zonder te huilen over Bart te praten. Mensen die zeggen dat het verdriet uiteindelijk wel slijt, kan Mirjam dan ook niet uitstaan: „Het verdriet wordt echt geen centje minder. Echt niet. Degene die de term ’het moet een plekje krijgen’ ooit bedacht heeft, moet echt een keiharde klap voor zijn kanis hebben. Het bestaat gewoon niet. Kijk, dat vaders en moeders overlijden, ligt wel in de lijn der verwachting ofzo, maar een broer, ja dat is toch heel onlogisch.”

Erfgoed
Als regisseur is Mirjam nog dagelijks bezig met het erfgoed van haar broer, maar toch denkt ze niet dat haar broer, als hij niet was overleden, nog op zijn plek was geweest bij het huidige BNN. Het is te groot geworden. „Dan kwam hij terug van een reis en waren er opeens tien nieuwe mensen. Dat was voor hem heel moeilijk omdat hij heel verlegen was. Het werd minder zíjn clubje en daar had hij wel moeite mee. BNN is nu groot en Bart had dat moeilijk gevonden.”

Trots
Hoewel het verdriet er dus nog altijd is, is Mirjam ook heel erg trots op haar kleine, grote broer. „Hij had ondanks die ziekte een bijzonder leuk leven. Hij heeft meer dan de gemiddelde Nederlander de wereld gezien en meer dan de gemiddelde Nederlander gelachen denk ik. Heeft hij echt gelachen voor honderd!”