Recensie: ATM

Wie binnenkort op vakantie gaat naar Amerika, kan uit horrorfilm ATM een wijze les leren. Namelijk: als je geld gaat opnemen bij een automaat in zo’n glazen hok dat alleen toegankelijk is met een pas, en er komt een moordenaar langs die géén pas heeft, of die daar om één of andere reden geen gebruik van maakt, wacht dan tot de griezel in kwestie even druk is met iets anders, zoals het afslachten van een voorbijganger, en ga er dan als de gesmeerde bliksem vandoor.

Meer in het algemeen: als er een afstand van pakweg honderd meter zit tussen jou en een moordlustige gek die zijn aandacht er even niet bij heeft, zorg er dan voor dat die afstand groter wordt. En ga niet, zoals de hoofdpersonen uit ATM, bij wijze van spreken alvast met je pootjes omhoog op je rug op de grond liggen.

ATM is zo’n typische horrorfilm waarin het moeilijk meeleven is met de hoofdpersonen. Niet dat collega’s Emily (Alice Eve) en David (Brian Geraghty), tussen wie net een vonk is overgesprongen, en derde wiel aan de wagen Corey (Josh Peck) geen leuke jongelui zijn. Maar oh, wat maken ze een domme beslissingen als ze na afloop van een kerstborrel rond middernacht nog even geld pinnen op een afgelegen parkeerplaats, en daar een psychopaat tegen het lijf lopen.

Om plotonderdelen niet te verraden, zullen we verder geen voorbeelden geven, maar reken maar dat je gaat zuchten en steunen om het trage reactievermogen en de stomme keuzes van dit onfortuinlijke stel. En ja hoor, natuurlijk hebben ze geen van drieën een mobiele telefoon bij zich en beschikt de dader over een haast bovennatuurlijk vermogen om de boel in zijn voordeel te manipuleren.

Jammer, want de situatie is op zich best origineel: zo’n afgesloten ATM is inderdaad een locatie waar een moordenaar zonder (valse) pas niet direct in kan, maar waar zijn slachtoffers niet uit kunnen zolang hij vlak voor de deur staat. En scriptschrijver Chris Sparling, die eerder het scenario maakte voor Buried, waarin Ryan Reynolds wakker wordt in een grafkist onder de grond, en die dus specialist is in claustrofobie en alles weet van de beperkingen die zo’n setting met zich meebrengt, verzon ook dit keer een paar behoorlijk angstige situaties.

Die momenten worden echter te vaak afgewisseld met situaties die hopeloos doorzichtig of al te zot zijn. Voeg daarbij de eendimensionale personages en het grote beroep dat wordt gedaan op de goedgelovigheid van de kijker, en je hebt een horrorfilm die je met gerust hart kunt overslaan.

Score: 2/5