Bloc Party is afgeslankt

Met hun vierde album Four komt indierockband Bloc Party terug met zijn hardste, agressiefste en meest directe werk tot nu toe. Frontman Kele Okereke hoefde niet ver te zoeken naar inspiratie. „Ik zette de tv aan, en zag rellen, protest en geweld.”

Na een pauze van twee jaar komt Bloc Party terug met een vierde album, dat – heel origineel – de titel Four heeft meegekregen. De Londense indierockers hadden een duidelijk doel voor ogen voor hun terugkeer naar het front: gewoon klinken als vier muzikanten in een oefenruimte, dus zonder de elektronische dance-uitstapjes en productionele trucs die de afgelopen drie platen kenmerkten. „Het was wel nodig om zo’n beslissing heel bewust te nemen, want de verleiding om heel veel aan de opnames te blijven sleutelen is bij ons nogal groot”, vertelt zanger Kele Okereke achter de schermen op Lowlands, waar de band vrijdag op het hoofdpodium mocht aantreden. „We hebben altijd geprobeerd groter te klinken dan we zijn, dat wilden we nu eens heel anders aanpakken. Dit is onze meest afgeslankte en directe plaat tot nu toe.”

Agressief

Verwacht overigens geen ingetogen werkje; Four rockt met zijn beukende gitaren stukken harder en agressiever dan alles wat Bloc Party tot nu toe gemaakt heeft. „Donker, kwaad, confronterend, ook in de teksten”, vindt Okereke er zelf van. „Niet dat ik me speciaal boos voelde, maar ik hoefde de televisie maar aan te zetten of ik zag rellen, protesten of geweld.” Sommige liedjes lijken te gaan over de rellen in thuisstad Londen, zomer vorig jaar, maar daar voelde Okereke juist erg weinig bij. „Je bedoelt waarschijnlijk een nummer als Kettling. Dat heeft niets met de Engelse rellen te maken, maar gaat meer over het belang van protesteren in het algemeen. Ik zat die periode in New York en voelde me erg ver verwijderd van alles wat er in Londen gebeurde. De Occupy-beweging op Wall Street, die ik zo’n beetje vanuit het raam kon zien, is veel belangrijker geweest voor de plaat.”

New York was de thuisbasis voor de zanger in de periode dat de band tijdelijk uit elkaar was. Bloc Party leek na de doorbraak in 2005 een blijvertje te worden uit de zoveelste lichting veelbelovende Britse bandjes, maar na drie albums en vrijwel onafgebroken touren was de koek toch even op. Het leek zelfs lang de vraag of Bloc Party na de pauze de draad ooit wel weer op zou pakken. Het gerucht dat de andere drie leden – bassist Gordon Moakes, gitarist Russell Lissack en drummer Matt Tong – Okereke op straat hadden gezet en een nieuwe zanger zochten, bleek nog bij wijze van grap door de band zelf de wereld in geholpen. Maar vanzelfsprekend was de voortzetting zeker niet. „We hebben na een jaar pauze een vergadering belegd, om te besluiten wat we nu eigenlijk wilden. Dat was wel even vreemd, want ik had al die tijd weinig contact met de anderen gehad. Maar na een uurtje praten was duidelijk dat we allemaal met elkaar verder wilden. Creatief gezien waren er nooit meningsverschillen, maar zo lang op elkaar lip zitten, dat gaat natuurlijk wringen.”

Boek

Okereke gebruikte de periode zonder de band voor een soloplaat en schreef een boek, dat volgend jaar ergens moet verschijnen. „Het is een verzameling korte verhalen. Ik wilde dat al heel lang, en onze tijdelijke breuk gaf me de gelegenheid daar nu eens echt werk van te maken. New York is er de uitgelezen plek voor, de beste stad om helemaal alleen te zijn. Niemand bemoeit zich daar met elkaar.”

Zijn ervaring als auteur veranderde bovendien de wijze waarop hij voor Bloc Party songs schreef. „Ik had voorheen de neiging om heel veel verhaal in mijn liedjes te willen verwerken, helemaal los van de muziek, altijd in mijn eentje. Nu heb ik juist alleen maar in de studio geschreven terwijl de nummers al bijna klaar waren, ik wilde dat tekst en muziek elkaar zouden beïnvloeden en versterken. Die eenzame manier waarop ik vroeger schreef, bewaar ik nu voor mijn boeken.”