Colin Farrell blijft nieuwsgierig

Na een aantal grote commerciële flops was het een tijd opvallend stil rond de Ierse acteur en voormalig hartenbreker Colin Farrell. Maar deze zomer is de ster helemaal terug in de remake van Total Recall van onze eigen Paul Verhoeven. 

Misschien heeft een periode van relatieve stilte Colin Farrell wel wat nederiger gemaakt. De 36-jarige Ierse hunk was de afgelopen jaren vooral te zien in rollen in kleinschaliger films, zoals komedie Horrible Bosses, horrorfilm Fright Night en In Bruges, waarin hij het doek deelde met de Nederlandse actrice Thekla Reuten.

„Ik moet eerlijk zijn: ik kreeg gewoon niet zoveel aanbiedingen voor grote projecten”, grinnikt Farrell. „En dat kan je studio’s ook niet kwalijk nemen. Na Alexander en Miami Vice, die het allebei niet goed deden, stonden mensen niet te dringen om mij weer in een megaproductie te casten.”
Al heeft hij ook een aantal grote projecten waarvoor hij wél werd gevraagd afgewezen, beklemtoont hij. „Ik heb altijd de luxe gehad dat ik zelf heb kunnen bepalen wat ik maakte en wat niet. Misschien was de tijd ook wel rijp voor een aantal kleinere, persoonlijker films. Juist die afwisseling houdt dit vak zo ontzettend leuk.”

Farrell is niet de man die collega’s wil veroordelen om hun keuzes, stelt hij. „Maar het lijkt mij persoonlijk vreselijk om elke keer maar weer te kiezen voor een zelfde soort rol. Een groot deel van mijn drijfveer in dit vak is toch nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen.”

Het aanbod om de hoofdrol te spelen in Total Recall kon de hunk niet weigeren. Het is de tweede verfilming van het verhaal van sf-auteur Philip K. Dick over bouwvakker Doug Quaid die in de nabije toekomst Recall bezoekt, een bedrijf dat bij klanten aangename herinneringen en fantasieën kan implanteren. Bij de transplantatie gaat echter iets fout, doordat Quaid een spion blijkt te zijn bij wie eerder in zijn leven herinneringen zijn gewist. Vanaf dat moment is hij zijn leven niet meer zeker en moet hij op zoek naar mensen die hem kunnen vertellen wat écht is in zijn leven en wat is geïmplanteerd.

De eerste versie uit 1990 werd gemaakt door de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven. „Die versie is nog steeds geweldig om te zien, al zijn sommige effecten gedateerd”, stelt Farrell. „Ik hou sowieso van Verhoeven: Robocop is een van mijn favoriete films uit die periode. Maar de toon van de oude Total Recall past niet meer goed bij deze tijd. Sommige jongeren noemen het zelfs kitsch.” De acteur is het daar zelf niet mee eens. „Maar ik begrijp het wel. Dit soort films moet je altijd plaatsen in de periode dat ze gemaakt zijn. Actiefilms waren toen echt grappiger bedoeld, en hoofdrolspeler Arnold Schwarzenegger was natuurlijk de koning van de oneliners.”

De ster van de nieuwe Total Recall heeft sowieso geen hekel aan remakes, beklemtoont hij. „Het woord roept vaak negatieve associaties op”, vindt hij. „Veel mensen generaliseren remakes, alsof ze allemaal shit zijn. Maar als hij wordt gemaakt met een duidelijke visie, en met mensen die het verhaal en het origineel met respect behandelen, dan is er niets op tegen. Ik kan je zo genoeg remakes opnoemen die om die reden heel erg goed uitpakten: The Thing, The Fly, Scarface.”

Wel hebben Farrell en regisseur Len Wiseman de luchtiger insteek van Verhoeven losgelaten. „Wij zijn heel bewust teruggegaan naar het oorspronkelijke verhaal van Philip Dick”, legt de hoofdrolspeler uit. „Doug Quaid in onze film is een werkbij die opeens een diepgeworteld gevoel krijgt dat hij zijn leven niet klopt. Hij voelt zich niet meer thuis bij zijn vrouw, met zijn werk, zijn vrienden. Dat thema hebben we meer ruimte gegeven in onze versie.” De hoofdrolspeler kon bij het invullen van de rol zijn filosofische inborst aanspreken. „Iedereen belandt wel eens in de situatie dat hij moet kiezen tussen ratio en gevoel. Tussen wat je wéét en wat je gelóóft. Dat zijn vraagstukken die nooit vervelen.”

Daarnaast genoot de acteur overigens óók gewoon met volle teugen van alle gadgets op de set van de 200 miljoen dollar kostende productie. „Zulke films vol grootse effecten maken het kind in mij los”, lacht hij. „Dat ik op de set in zo’n enorme, grote, dure nepwereld mag rondlopen! Ik wilde alles zien en aanraken. Het is heel weird en heel cool tegelijkertijd. Zelfs al betekent acteren in dit soort gevallen dat je het grootste deel van de tijd voor een greenscreen moet staan waar pas later de effecten in worden geplakt.”