Het droeve einde van Tony Scott

Met Tony Scott is één van de meest invloedrijke actieregisseurs van de vorige eeuw heengegaan. De Brit, die zondag op 68-jarige leeftijd zelfmoord pleegde door in het havengebied van Los Angeles van een brug te springen, drukte in de jaren tachtig en negentig zijn stempel op het genre met klassiekers als Top Gun, True Romance en Enemy of the State.

Tegenwoordig is het een gangbare manier om een carrière op te bouwen: beginnen in de reclame, en na verloop van tijd overstappen naar het witte doek. Tony Scott, de jongere broer van Ridley Scott (Alien/Gladiator), was halverwege de jaren tachtig echter één van de eersten die die overgang met veel succes wist te maken.

In eerste instantie leek het erop dat zijn loopbaan zou eindigen voor hij goed en wel begon. Na een weinig gedenkwaardig optreden als acteur in de eerste korte film van Ridley maakte hij zijn regiedebuut met Hunger (1983). Dit vampieren-epos met Catherine Deneuve en David Bowie flopte genadeloos; iets dat een beginneling zelden overleeft. Zijn redding: Jerry Bruckheimer, tegenwoordig één van de grootste spelers in Hollywood, was onder de indruk van Scotts commercial voor Saab, waarin hij een auto tegen een gevechtsvliegtuig liet racen. De producent vroeg hem voor een project genaamd Top Gun. En de rest, zoals dat heet, is geschiedenis.

Snelle montage
Scotts grootste verdienste is dat hij het goede uit de reclame meenam naar het grote scherm: de films op zijn CV, waar ook nog Beverly Hills Cop II, Days of Thunder, Crimson Tide, Man on Fire, Deja Vu en Unstoppable op staan, zijn zonder uitzondering flitsend en gelikt, met snelle montages en een strakke opbouw. De keerzijde is dat Scott vaak te horen kreeg dat zijn films oppervlakkig waren. Een andere klacht was dat hij nooit ’zijn’ genre ontsteeg, iets dat Ridley wel deed.

Wie nu terugkijkt op zijn carrière, moet echter wel onder de indruk zijn van de lange lijst stijlvolle actiefilms en thrillers, waarvan een aantal wel degelijk de tand des tijds heeft doorstaan. Een aantal jonge regisseurs, zoals Joe Carnahan en Richard Kelly, zal hem bovendien altijd dankbaar blijven, zo meldden ze gisteren op Twitter, omdat hij hen via zijn productiebedrijf een kans bood op een doorbraak als regisseur.

Van Ridley Scott was al langer bekend dat hij soms last heeft van depressies. In een interview met Hollywood Reporter zei hij onlangs nog: „Als ik merk dat het naar binnen probeert te glippen, duw ik het weg. Als je het kunt controleren móet je het controleren, en het niet binnenlaten.” Het lijkt er nu op dat dát zijn jonge broer niet langer lukte.