Patrick Lodiers is weer opgeladen

Na twee seizoenen en negen overleden deelnemers trok hij het niet meer en gaf Patrick Lodiers het presentatiestokje over aan Yvon Jaspers. Het vierde seizoen van Over Mijn Lijk maakt de BNN-voorzitter weer zelf. „De batterij bleek weer opgeladen.”

Drie van de vijf ongeneeslijk zieke deelnemers uit het nieuwe seizoen van Over Mijn Lijk hebben de eerste uitzending niet gehaald. Jip stierf op zijn drieëntwintigste aan botkanker, Marieke (37) verloor het van eierstokkanker en Amber werd slechts 18 als gevolg van asbestkanker. Zij overleden in het jaar dat Patrick Lodiers hen volgde voor het vierde seizoen van het aangrijpende BNN-programma.

De twee andere hoofdpersonen zijn er nog. Ronald (32) is net vader, maar weet door uitgezaaide darmkanker niet of hij zijn kind kan zien opgroeien. Als gevolg van een ruggenmergtumor kreeg de 14-jarige Methap een dwarslaesie en zit ze voorgoed in een rolstoel.

Het zijn heftige verhalen die aan bod komen in het programma dat al tweemaal tot het ’best gewaardeerde programma van de publieke omroep’ is gebombardeerd. Niet gek dus dat presentator Lodiers het project na twee reeksen en negen overleden vrienden – zoals hij de jongeren zelf het liefst noemt – even niet meer zag zitten. Toch staat hij nu weer voor de camera.

Terugkeer

„De vraag kwam weer bij mij”, legt de BNN’er uit over zijn terugkeer. „Het is ook echt een bijzonder programma om te maken, noodzakelijk ook. Dus heb ik er goed over nagedacht en mezelf goed gecheckt. De batterij bleek weer opgeladen. Ik denk dat ik ook misschien een klein beetje van de veerkracht die deze mensen hebben, heb overgenomen. Die veerkracht die blijkt uit het feit dat ze nadat ze die vreselijke boodschap krijgen, toch denken: er moet geleefd worden.”

Een jaar lang, of in sommige gevallen helaas een kortere periode, volgde Lodiers de jonge mensen tijdens hun dagelijks leven. Van wandelingen in het bos of een gewone schooldag tot een dagje dierentuin of een groepsmeditatie in een kerk. In een relatief korte periode leerde de omroepvoorzitter de deelnemers goed kennen. Hoe goed, illustreren de laatste dagen van Marieke.

„Marieke was plotseling heel ziek en lag in het ziekenhuis. We zijn toen meteen langsgegaan en ik vroeg haar: dit is dus ons afscheidsgesprek? Ja, zei ze, dat zou kunnen. Dat is heftig. Dan neem je afscheid en verlaat je het ziekenhuis met het idee van: dit was de laatste keer. Toch belde de dag daarna haar moeder dat Marieke het fijn vond als ik toch nog een keer langs zou komen. Dat heb ik gedaan. Zonder ploeg, maar met redacteur. Ze vroeg of ik met haar camera nog een filmpje op wilde nemen dat op haar begrafenis afgespeeld zou worden. Ze hield een speech van twee minuten aan één stuk. Prachtig. Twee dagen later was ze dood.” Lodiers zwijgt even. „Tja, zo gaan die dingen.”

Pijnlijk

Het gesprek met de voorzitter Lodiers vindt plaats op de middag dat hij een compilatie van de eerste twee afleveringen samen met onder anderen de familie van de overleden Jip, Amber en Marieke heeft gezien. Dat blijft het pijnlijkste moment, meent hij. „Altijd als je naar iemand toegaat, ook al zijn ze nog zo ziek, weten ze je weer op te beuren of te raken. Maar op het moment dat ze zijn overleden, dan zie je vooral dat gat dat ze achterlaten. Je ziet familie en vrienden, maar je mist iemand. Die leegte. Natuurlijk zijn er wel herinneringen, maar ik wil weten van: wat vind je er nou van? Dat is het stomme, ze kunnen dat commentaar niet meer geven.”