Recensie: Hit & Run

De naam Dax Shepard zal niet direct hordes mensen naar de bioscoop trekken. Toch verdient deze acteur/regisseur/scriptschrijver wel degelijk een groter publiek, zo bewijst zijn verrassend leuke, frisse komedie Hit & Run.

Wie veel naar tv-serie Punk’d keek, kent Shepard wellicht als één van Ashton Kutchers handlangers, die meehielp bij het in de val lokken en voor schut zetten van tout bekend Amerika. Verder kwam zijn carrière maar niet echt van de grond: rolletjes in matig succesvolle komedies als Employee of the Month en When In Rome en tv-serie Parenthood leidden steeds niet tot iets groters, en de eerste door hem geschreven en geregisseerde film, Brother Justice, flopte twee jaar geleden zelfs totaal. Hit & Run zou echter zomaar eens het omslagpunt kunnen zijn.

Niet dat deze film - een combinatie van actie en komedie - nu zo opzienbarend is wat de inhoud betreft. Een vrouw ontdekt dat haar vriend een duister verleden heeft, waardoor hun relatie onder druk komt te staan terwijl het verleden – in de vorm van een paar bad guys – aan de deur klopt: dit hebben we eerder gezien. Onder meer in - daar is ie weer! – het Ashton Kutcher-vehikel Killers. Grote voordeel: in Hit & Run is de uitvoering wél geslaagd.

Dat ligt in de eerste plaats aan de chemie tussen Dax Shepard en tegenspeelster Kristen Bell, die in het echte leven zijn verloofde is. Shepard speelt een man genaamd (jawel) Charlie Bronson, die als beschermd getuige een nieuw leven is begonnen in een piepklein – sommigen zouden zeggen achterlijk – Amerikaans gehucht. Het enige dat hem daar behoedt voor waanzin door verveling is zijn vriendin Annie, een even slimme als lieve lerares op de enige high school die het dorp rijk is. Jammer genoeg voor hem is Annie ook ambitieus. Dus als ze wordt uitgenodigd om te solliciteren op een functie op een universiteit in Los Angeles, kan ze dat niet afslaan. Charlie besluit haar te brengen, en accepteert daarmee de kans dat zijn verleden hem inhaalt. En nee, het verhaal dat hij Annie vertelde, over hoe hij toevallig getuige was van een misdaad en dat hij daarom moest onderduiken, is niet helemáál waar.

De tamelijk idiote verwikkelingen die volgen, blijven boeien, vooral omdat je als kijker zo makkelijk meevoelt met dit duo. Tussen alle achtervolgingen en schietpartijen door krijgen hun karakters zowaar enig reliëf; je snapt waarom zij als plattelandsmeisje valt op zo’n bonkige kerel als hij, en je gelooft dat hij ondanks zijn foute verleden snakt naar een nieuw bestaan. Dat hun gesprekken grappig zijn, helpt bovendien enorm.

Daar komt nog bij dat Charlie en Annie steun krijgen van een hele rits geslaagde randpersonages. Van het sletterige schoolhoofd Debbie (Kristin Chenoweth) tot de onhandige, onvermoeibare politieman Randy (Tom Arnold) en Annie’s opgepompte ex Gil (Michael Rosenbaum): ze zijn allemaal tamelijk krankzinnig, maar wel geestig. Hoogtepunt wat dat betreft is trouwens het optreden van pretty boy Bradley Cooper, die een psychopathische bankrover met dreadlocks speelt.

Hit & Run heeft het uiterlijk van een goedkope b-film en een plot die aan alle kanten rammelt, maar het onvervalste plezier dat er vanaf straalt, de leuke dialogen en de chemie tussen de hoofdrolspelers maken dat meer dan goed. Een heerlijke ’guilty pleasure’, dus.

Score: 4/5