Recensie: Les Infideles

Als Les Infideles een jaar geleden was uitgebracht, was er in Nederland waarschijnlijk geen kip naartoe gegaan. Een reeks korte Franse films en sketches over ontrouw; het klinkt immers niet bepaald als een onverbiddelijke hit. Dat het charmante hoofd van Jean Dujardin, hét succesnummer van vorig jaar, op de poster prijkt, zou er echter best eens voor kunnen zorgen dat het publiek nu wel toestroomt.

Wie helemaal weg was van The Artist – een even grappige als aandoenlijke film over een Hollywoodster uit de jaren twintig die de overgang naar geluid niet kan maken – en hoopt zich andermaal in zo’n heerlijk warm bad te kunnen laten zakken, zal bedrogen uitkomen. Les Infideles is namelijk vooral cynisch en kil van aard.

De regisseurs die de korte films en sketches maakten, onder wie Michel Hazanavicius (de maker van The Artist) en Dujardin zelf, hebben een ding gemeen: ze gaan er van uit dat alle mannen onverbeterlijke vreemdgangers zijn, van wie sommigen succesvol zijn in de jacht op de vrouwtjes, en anderen niet. Het zwakke geslacht is iets diverser. Hier zijn namelijk ondersoorten te herkennen, zoals de slet, de zeurende echtgenote en de jonge verleidster.

Overbodig te zeggen dat in de wereld van Les Infideles niet zoiets bestaat als een gelukkige lange relatie. En zelfs de buitenechtelijke vrijpartijen zelf, waarvoor zoveel op het spel wordt gezet en zoveel moeite wordt gedaan, zijn meestal tamelijk vreugdeloos van aard.

Kijken naar Les Infideles is daarmee een behoorlijk deprimerende aangelegenheid. Op zich is dat niet erg, want een film over een ontrouw mag best een beetje pijn doen. Probleem is alleen dat er niets origineels of diepzinnigs wordt verteld over de menselijke natuur, maar dat we van de ene clichématige rotsituatie in de andere worden gekwakt.

De personages nodigen ook al niet uit tot meeleven. Van de loser die op een bedrijfscongres wanhopig probeert te scoren tot de sneue man die gedumpt wordt door zijn jonge maîtresse, van de man en vrouw die denken dat ze volwassen genoeg zijn om eerlijk te praten over overspel tot de twee hysterische vrienden die elke avond de nachtclubs van Parijs afgaan en alles neuken dat losloopt: ze zijn stuk voor stuk onsympathiek.

Het moet gezegd: Jean Dujardin en Gilles Lellouche, die in elke korte film de mannelijke hoofdrollen spelen, doen dat goed. Het is alleen aan hun charme en onderlinge chemie te danken dat sommige segmenten toch onderhoudend zijn. Maar wat vooral blijft hangen na Les Infideles, is het gevoel dat overspel vooral saai en vervelend is, en dat is toch bijna een prestatie op zich.

Sterren: 2/5