Recensie: Seeking a Friend for the...

Tijdens de vrij tamme editie van het filmfestival van Cannes van dit jaar zorgde de Franse arthouselieveling Leos Carax voor een beetje opschudding. Naar zijn eerste film in dertien jaar werd door de liefhebbers reikhalzend uitgekeken, en het resultaat kon rekenen op luid gejuich, maar ook op boegeroep. Dat Holy Motors zulke sterke reacties opriep, is niet vreemd: deze film is zonder twijfel een van de meest bizarre van het jaar.

De proloog zet direct de toon. We zien hier een ouderwetse bioscoopzaal, waar het publiek kijkt naar beelden van een man die slaapt. Een scheepshoorn klinkt, waarna de figuur opstaat en met zijn middelvinger, die een ijzeren moersleutel is, een deur opent. Daarna loopt hij ongezien de bioscoopzaal in, waar het publiek naar de film kijkt.

Inderdaad: welkom in Carax’ vreemde wereld, die daarna alleen maar gekker wordt. Hoofdpersoon van Holy Motors is Oscar – als dat tenminste echt zijn naam is. Deze man, gespeeld door Carax’ vaste acteur Denis Lavant, laat zich in een witte limousine rondrijden door Parijs, waar hij in dienst van een onbekende instantie een aantal opdrachten uitvoert. Als pervers rioolmonster over een begraafplaats rennen en daar Eva Mendes, die een model speelt dat bezig is met een fotoshoot, ontvoeren naar zijn vieze hol, bijvoorbeeld. Een huurmoord plegen. Als bedelares op een brug staan. Luisteren naar een lied gezongen door een wonderlijk breekbare Kylie Minogue (!), die zogenaamd een stewardess met moordneigingen is, maar die in feite dezelfde baan heeft als Oscar. Tussen die episodes door verkleedt Oscar zich in de limousine, waar hij via de intercom gesprekken voert met zijn chauffeur Céline (Edith Scob). Oh ja, en dan komen er ook nog pratende auto’s á la Cars en apen als mensenkinderen in voor.

Voorwaarde om te kunnen genieten van Holy Motors is dat je vanaf de eerste seconde bereid bent om je mee te laten voeren door het verhaal, dat onmogelijk te snappen is, maar zich associatief en onbegrensd door logica of rede voortbeweegt. Wie dat doet, wacht een geestig, provocerend relaas, waarin thema’s als de eenzaamheid van de mens en het idee dat iedereen in zijn leven rollen speelt en dus onkenbaar is de boventoon voeren. Ja, het tempo ligt soms al te laag en nee, niet elk opdracht die Oscar uitvoert, is even fascinerend. Maar Holy Motors is ondanks dat de moeite meer dan waard; als een uiterst curieus uitstapje dat je in de slotakkoorden toch bij de keel grijpt.

Sterren: 4/5