Recensie: Take This Waltz

Al duizenden boeken en films zijn er verschenen over de relationele narigheid die ontstaat als in een huwelijk de sleur toeslaat en één van de twee echtelieden de hots krijgt voor iemand anders. Regisseur Sarah Polley en hoofdrolspeelster Michelle Williams doen het echter voorkomen alsof ze het onderwerp zelf hebben uitgevonden, zo fris en oorspronkelijk is hun film Take This Waltz.

Misschien komt het doordat degene die zo’n onbedaarlijke zin krijgt in vreemdgaan nu eens een vrouw is en geen man. Of wellicht ligt het aan de aanlokkelijke achtergrond van de Canadese stad Toronto, die een welkome, door de hippie-achtige sfeer zelfs tamelijk exotische afwisseling is van het Amerika dat we in de bioscoop zo vaak zien. Hoe dan ook: Take This Waltz is lang niet zo standaard als het thema doet vermoeden.

Williams speelt Margot, een vrouw van eind twintig die vijf jaar getrouwd is met jeugdliefde Lou (Seth Rogen). Hun relatie lijkt ideaal: ze behandelen elkaar met genegenheid, maken elkaars grapjes af, knuffelen elkaar veel. Onder de oppervlakte rommelt het echter. De baby-achtige toon waarop ze elkaar koosnaampjes geven, zorgt bijvoorbeeld voor een ongemakkelijk gevoel, net als de quasi-leuke maar toch licht agressieve manier waarop ze elkaar overtroeven: ’ik hou zoveel van je dat ik je oogballen er met een lepel uit ga halen’, ’en ik hou zoveel van jou dat ik je ga inspuiten met een mengsel van Ebola en de varkenspest’.

Als schuin tegenover het huis van Margot en Lou een nieuwe buurman komt wonen, één met slaapkamerogen en een oogverblindende glimlach, gaat het al snel mis. Margot valt als een blok voor Daniel (Luke Kirby), en dat is wederzijds. Ze is echter niet het type om haar man te verlaten of te bedriegen. Waarna maanden volgen waarin de spanning steeds groter wordt.

Regisseur Polley, die eerder het prachtige Alzheimer-drama Away From Her maakte, laat Take This Waltz door een aantal zaken ver boven de middelmaat uitstijgen. In de eerste plaats is er het prachtige camerawerk; de wereld is door haar lens veel kleurrijker, intenser en warmer dan hij normaal lijkt, iets dat uiteraard perfect past bij gevoelens als verliefdheid en verlangen.

En terwijl ze soms te expliciet is – Margot zegt bijvoorbeeld in de eerste scènes tegen Daniel dat ze het haat om ’in between things’ te zijn, waarmee ze veel te duidelijk vooruit wijst – is ze op andere momenten bovendien bijna poëtisch. De scène waarin ze met Daniel een ritje in een kermisattractie maakt, nota bene op de tonen van Video Killed the Radio Star van The Buggles, kan zo in de top tien van beste fragmenten over de zinderende, smachtende momenten vóór een eerste aanraking, of die er nou komt of niet. Vooral omdat ze die setting later nog eens gebruikt, op een manier die het voorgaande in een heel andere context zet.

En dan heeft ze haar hoofdrolspelers nog. Rogen, die zelfs in zijn meest grove komedies nog iets liefs heeft, is onverwacht goed op zijn plek in zo’n naturelle rol, en Kirby is zo zwoel en aantrekkelijk dat je onmiddellijk gelooft dat een vrouw als Margot haar veilige bestaan voor hem in de waagschaal stelt. Het vonkt bovendien flink tussen hem en Williams, die weer eens laat zien wat een fantastische actrice ze is. Take This Waltz zit regelmatig tegen - en soms zelfs over - de grens van al te zelfingenomen en zelfbewust aan, maar vooral dankzij Williams is sympathie veel sterker dan irritatie. Dat er tussen alle drama en romantiek ook nog veel te lachen valt, zorgt bovendien voor de broodnodige lucht.

Take This Waltz is daarmee een film geworden die nog lang in het geheugen blijft hangen. Is een rustig, redelijk gelukkig huwelijk genoeg, vragen de makers zich af? Het antwoord is nee. Is ’t het hoogst haalbare? Misschien wel. En over dat spanningsveld tussen geluk, ongeluk, passie en tevredenheid zijn natuurlijk nog duizend snijdende films te maken.

Score: 4/5