Recensie: To Rome With Love

Op zijn reis door Europa, die begon in Londen en via Barcelona naar Parijs leidde, doet Woody Allen nu Rome aan. De eeuwige stad lijkt de geboren misantroop in een milde stemming te hebben gebracht; de wrange nasmaak van bijvoorbeeld Match Point, Vicky Cristina Barcelona en You Will Meet a Tall Dark Stranger heeft plaatsgemaakt voor iets dat eerder bitterzoet is.

Niet dat de wereld nu een heerlijk oord is, dat zeker niet. Romantische relaties zijn nog steeds gedoemd om te mislukken, niemand begrijpt een ander echt en de dood ligt altijd op de loer. Maar dat alles schrijnt deze keer wat minder dan in sommige eerdere films.

In To Rome With Love rolt Allen vier verschillende verhaallijnen uit, die elkaar nergens raken en die zich niet eens in dezelfde tijdspanne afspelen. In de meest geslaagde is de regisseur zelf te zien; iets dat sinds Scoop (2006) niet meer voorkwam. Allen speelt een tegen zijn zin gepensioneerd operaregisseur genaamd Jerry, die naar Rome vliegt om de Italiaanse verloofde van zijn dochter te ontmoeten. De vader van deze jongen, die als doodgraver werkt, blijkt een begenadigd zanger, die echter alleen onder de douche zijn mond durft open te doen. Voor Jerry is de ontmoeting het begin van een obsessie: hij moet en zal deze man op het podium krijgen – eenmaal terug aan het werk heeft hij de dood in elk geval tijdelijk overwonnen.

Niet alles in To Rome With Love werkt even goed. Het verhaal over een jong provinciaals stel dat elkaar in Rome uit het oog verliest, waarna hij met prostituee Penelope Cruz raakt opgezadeld en zij een filmster aan de haak slaat, is bijvoorbeeld nogal flauw, terwijl Ellen Page verkeerd is gecast om als femme fatale Jesse Eisenberg het hoofd op hol te brengen. Daar staat dan weer het grappige relaas rond Roberto Begnini tegenover, die een simpele kantoorklerk speelt die opeens - zonder reden - beroemd wordt. En hoe leuk het ook mag zijn dat de jonge vrouwen zich plotseling aan zijn voeten werpen, dat hordes paparazzi hem achtervolgen omdat ze willen weten wat hij voor zijn ontbijt had, gaat vrij snel irriteren.

To Rome With Love is te onevenwichtig en te oppervlakkig om tot het beste werk van Allen te behoren. Maar heel erg is dat niet; de gevatte one-liners (’Ik was links, maar nooit communistisch, ik wilde absoluut geen wc delen’), de bekende thema’s van dood, roem en relaties, en de geestige, licht-absurdistische situaties zijn genoeg om de film de moeite waard te maken. To Rome With Love is geen meesterwerk, wel een smakelijk tussendoortje.

Score: 3/5