Bij radio kan alles

Filemon Wesselink moet vanaf deze week flink aan de bak. Vanavond start op Nederland 3 het tweede seizoen van zijn tv-programma De Week van Filemon en aanstaande zaterdagnacht gaat hij voor het eerst on air met zijn eigen show op Radio 1, De Wereld van Filemon.

,,Het is geen verkooppraatje ofzo, maar Radio 1 is echt mijn zender, de zender waar ik ooit begonnen ben, waar ik graag naar luister. Ik ben helemaal geen jongen voor 3FM of andere popzenders, ook nooit geweest. Ik vind Radio 1 gewoon interessanter om naar te luisteren. Ik hou wel van slap geouwehoer als ik het zelf kan doen met vrienden, maar om naar te luisteren vind ik het geen reet aan. Ik ben echt een nieuwsjunk en ik hou van sport, daarvoor moet je ook bij Radio 1 zijn. Ik hou ook niet zo van de muziek van 3FM, te alternatief, te veel rock.”

Wat voor muziek ga jij dan draaien?
„Ik heb van tevoren afgesproken dat iemand anders dat gaat uitzoeken. Ik zag mezelf al bezweet voor m’n cd-kast staan iedere zaterdag om half een ’s nachts.”

Waarin is radio leuker dan tv?
„Als je opeens een ingeving krijgt, dan kun je het gewoon doen. Er zit helemaal niks tussen. Je kunt heel makkelijk heel erg jezelf zijn. Bij tv moet je altijd vijf minuten wachten voordat je jezelf kunt zijn. Als ik voor een tv-programma op reportage ben en ik stel iemand een hele pittige vraag, dan moet ik wel zeker weten dat de camera op de juiste manier staat afgesteld. Je moet de hele tijd vanuit je ooghoek op die technische dingen letten. Door ervaring weet ik inmiddels wel hoe het moet, maar bij radio is het veel vrijer. Alles kan.”

Ben je beter in radio dan in tv?
„Geen idee. Ik was wel aangenaam verrast toen ze me vroegen voor de radio, want ik dacht eigenlijk dat ik daar helemaal geen stem voor had. Mijn stem is natuurlijk een beetje zangerig. Ik heb nog een paar keer gevraagd of ze het wel goed vonden klinken. Maar ze hadden liever eigenheid dan iemand die heel strak iets kan neerzetten.”

Intussen begint vanavond op televisie De week van Filemon.
„Ja, dat wordt heel anders dan het vorige seizoen. Het was altijd een moeilijk programma om te maken, ook om naar te kijken. De kijker werd van onderwerp naar onderwerp geslingerd, en die verschilden ook constant van toon. Ook omdat ik het wel leuk vond om er wat meer verdieping aan te geven, hebben we ervoor gekozen om per aflevering één thema te kiezen. Een soort van mini-documentaire.”

Heb je ook een lange termijn-droom, een programma dat je graag ooit nog wilt maken?
„In Azië heb je van die vechtsportscholen, waar je als een monnik leeft om bijvoorbeeld kung fu te leren. Het lijkt me leuk om daar eens een serie over te maken. En zoiets als De Wereld van Boudewijn Büch. Dat lijkt me echt helemaal te gek, maar dan moet ik me wel eerst verder ontwikkeld hebben. Ik denk die vorm het beste bij me past, omdat ik zoveel natuurlijke interesses heb en het liefst op pad ga. Ooit vertelde een lerares op de kunstacademie dat ze tv zag als een raampje waardoor ze de hele wereld kan bekijken. Dat vind ik een hele mooie omschrijving.”

Je hebt sinds kort ook een column in Sp!ts. Radio, tv én krant – je kunt ook eigenlijk alles hè?
„Het bevalt me heel erg goed om na mijn columns voor de Viva over de actualiteit te schrijven. Maar ik ben echt niet iemand die denkt dat ’ie alles kan hoor. Het lijkt wel alsof ik heel breed van alles doe, maar het is allemaal hetzelfde stijltje. Als ze me voor een film zouden vragen, dan zeg ik nee hoor! Laatst werd ik gevraagd om in een serie te gaan spelen. Nou, dat kan gewoon niet. Het was van Paula van der Oest, een goeie regisseuse. Maar je kunt er Steven Spielberg op zetten, ik kan het niet. Net als dat ik niet kan stijldansen.”

Doe je daarom niet mee aan dingen als Strictly Come Dancing?
„Ik kan dat gewoon niet zo goed. Als ik zie hoe zo’n Arjan Ederveen dat doet, of Patty Brard in Sterren Springen… Die kunnen zich daar volledig in laten gaan, die zijn heel goed in zulk soort programma’s. Ik moet er ontzettend hard om lachen, dat wel.”