Ilse houdt het vrolijk

Ilse DeLange maakte met Eye of the Hurricane haar meest persoonlijke album tot nu toe, maar benadrukt dat er vooral vrolijke en opbeurende nummers op staan. „Ik zou mijn vader absoluut geen recht doen met een depressieve plaat.”

Bij sommige liedjes moest ik toch even heel erg naar de grond kijken, om maar aan iets anders te denken”, vertelt Ilse DeLange over haar nieuwe album Eye of the Hurricane. Kort voor het interview heeft ze hem voor het eerst aan een select groepje fans laten horen, en hoewel ze daar een leuke en luchtige presentatie van maakte, was het af en toe wel even slikken. „De meeste tranen heb ik al in de studio laten vloeien, dus het ergste is er nu wel uit. Maar soms moest ik mezelf toch even dwingen om de lampen te gaan tellen of zo.”

Persoonlijk

Niet voor niets noemt DeLange Eye of the Hurricane haar meest persoonlijke album tot nu toe; er staan drie openhartige nummers op over begin dit jaar overleden vader. Toch benadrukt ze dat het niet louter een album over verlies en verwerking is geworden. „Buiten die drie nummers is 'ie juist heel opbeurend, hoor. Met vrolijke jeugdherinneringen en veel uptempo liedjes die het straks goed gaan doen op de zomerfestivals. Mijn vader was een heel vrolijk en positief mens, net als ikzelf. Ik zou hem absoluut geen recht doen met een depressieve plaat.”

De gebeurtenissen beïnvloedden de plaat wel op een andere manier. DeLange was in Amerika aan het opnemen toen duidelijk werd dat haar vader niet meer beter zou worden. Ze nam vrij, keerde terug naar Nederland om bij haar familie te zijn en besefte gaandeweg dat de plaat die ze aan het maken was eigenlijk niet bij haar paste. „Het was heel bombastische muziek, met veel drumcomputers, synthesizers en elektronica, en met niet al te diepgravende, poppy teksten. Eenmaal op afstand - letterlijk en figuurlijk - besefte ik dat ik daar toch een beetje te oud voor was en dat het niet geloofwaardig voelde. Ik kreeg de behoefte om nieuwe liedjes te schrijven en ik wilde daarbij een organischer geluid, meer een echte bandjesplaat. Bovendien wilde ik hier in Nederland aan het werk, samen met de mensen die ik goed kende en die me geweldig gesteund hadden in een moeilijke periode.”

Wisseloord

En dus toog ze voor het eerst voor een album naar een Nederlandse studio – de Wisseloord in Hilversum –, gebruikte ze haar eigen vertrouwde liveband in plaats van sessiemuzikanten en maakte ze ook haar debuut achter de producersknoppen. Het maakte de opnames een stuk intenser. „Ik was geen anonieme factor in de studio, ik werkte ditmaal met mensen die metéén aan mijn gezicht konden zien of ik ’t leuk vond of niet. En ik was voor het eerst helemaal verantwoordelijk voor de sound, ik moest alle beslissingen nemen, dus ik was van tevoren erg benieuwd hoe dat zou uitpakken. Gaan er discussies ontstaan, gaan ze het pijnlijk vinden als ik de ene gitarist voor een bepaalde partij verkies boven de andere? Dat is allemaal goed gegaan, de band gaf me juist het gevoel dat alles gezegd kon worden, dus ik denk dat ik het voorlopig gewoon zo blijf doen.”

Bijkomend voordeel is dat haar band al helemaal ingespeeld is voor wat DeLange zelf de ’grootste releaseparty ooit’ noemt: het concert in het Gelredome van volgende week vrijdag, de dag dat ook het album verschijnt. Anderhalf jaar geleden speelde ze er voor het eerst, destijds de vervulling van een langgekoesterde droom. Ze verwacht een ander gevoel bij haar terugkeer in het stadion. „Als je de dvd van die eerste keer terugkijkt, dan zie je wel dat ik heel erg onder de indruk ben. Er komt bij mij weinig meer uit dan ’woah!’ en ’wat is dit fantastisch!’ Maar sindsdien hebben we heel veel gespeeld en live echt wel stappen gemaakt. Ik voel me nu veel vrijer en zekerder op de bühne.”

Club

Over de show zelf wil ze nog niet al te veel verklappen, maar ze hoopt wel dat ze het Gelredome kan omtoveren tot een sfeervolle club. „Ik wil niet dat iedereen zit te kijken naar een poppetje ver weg dat op routine haar hits afdraait, ik wil dat iedereen het gevoel heeft dat ik het bijzonder vind dat ze er zijn. Zelf kan ik bij grote concerten het meest genieten van een artiest die een heel stadion stil kan krijgen met simpelweg één akoestische gitaar. Dat contrast tussen zo’n grote bak en een klein, intiem gevoel, iets wat de bezoekers in alle hoeken weet te raken. Of ik zelf weer geëmotioneerd ga raken bij sommige nummers? Dat weet ik natuurlijk nog niet, maar zoals ik al zei: ik heb al zo veel tranen gelaten dat ik inmiddels wel een beetje boven de materie sta. Maar als het toch gebeurt, laat het dan maar gewoon gebeuren.”