Mumford & Sons negeert buitenwereld

Met zevenmijlslaarzen verovert Mumford & Sons de wereld. In rap tempo vielen muziekliefhebbers voor de frisse, toegankelijke mix van folk en indie. Zalen werden groter, het publiek breder, maar nog steeds kon maar uit één album worden geput: Sigh No More. Tot nu. Babel is de altijd moeilijke tweede, zoals dat dan heet. Frontman Marcus Mumford is in ieder geval tevreden. „We zijn niet langer een one-album band.”

Marcus Mumford denkt even na voordat hij antwoord geeft hoe zijn band Mumford & Sons is omgegaan met het ‘tweede album syndroom’. „Wij hebben dat eigenlijk nooit zo gevoeld”, klinkt het aan de andere kant van de lijn. „Al was het zeker een uitdaging. Want zodra je een album hebt uitgebracht, word je door de buitenwacht gelijk gezien als professional. Maar bij een tweede album ben je vaak nog steeds onervaren als band, zeker in de studio. Wij zijn zeker nog geen professionals, we leren nog steeds.”

Druk
Waar de band destijds in betrekkelijke rust aan het in oktober 2009 verschenen debuut Sigh No More kon werken, waren nu ineens alle ogen op Mumford en zijn bandgenoten Ben Lovett, Winston Marshall en Ted Dwane gericht. „Desondanks hebben we geen extra druk gevoeld”, zegt de Londenaar. „We hebben het ook niet echt anders aangepakt dan bij de opnames van Sigh No More. Al ging het dit keer wat meer in etappes, omdat we moesten opnemen tussen onze vele optredens door. Bij het schrijven van dit album hebben we wel geprobeerd de buitenwereld te negeren. Of in ieder geval niet nagedacht over wat mensen van ons zouden kunnen verwachten.”

Het liefst sluiten Mumford en zijn drie bandgenoten zich helemaal af bij het schrijven van nieuw materiaal. „Dat is voor mij een heel intiem moment, ik zit dan echt in een bubbel. Wanneer je gaat gissen hoe mensen op een nummer kunnen reageren, dan loop je de kans je integriteit te verliezen. We hebben ons afgesloten en gefocust op het beste dat we konden, zowel qua tekst als muziek. De enige druk die we voelden, was de druk die wij onszelf en elkaar oplegden. Omdat we het gevoel hadden dat we beter konden, en moesten, dan Sigh No More.”

Nieuwe songs
De frontman vindt dat de naar hem vernoemde band daarin zeker geslaagd is. „We hebben in ieder geval dat gevoel”, klinkt het bescheiden. „Een album beluisteren is voor iedereen een andere ervaring, maar ik vind dat we een beter product hebben gemaakt dan ons eerste album. We zijn behoorlijk trots op Babel. Daarnaast heb ik het gevoel dat we nog beter kunnen op een volgend album. Al zal dat geen drie jaar op zich laten wachten. Wij stoppen nooit met het schrijven van nieuwe songs. Neem het nummer Whispers In The Dark op Babel. Dat speelden we al tijdens het feestje ter gelegenheid van de release van Sigh No More. Ook nu hebben we alweer enkele nieuwe nummers af.”

De opname van het tweede album heeft Mumford & Sons zeker vooruit geholpen, denkt Mumford. „We hebben in de studio geleerd vertrouwen te hebben in wat we doen. Niet gissen, bang zijn of je schamen of excuseren voor wat je graag doet. Wat we doen vinden wij te gek en we doen het met een reden. Tijdens de opnames voelden we aanvankelijk veel meer zenuwen dan tijdens schrijfsessies. Maar in januari vielen alle zenuwen weg omdat we toen het gevoel hadden dat we bezig waren met iets dat we graag wilden doen.”

Experimenten
Volgens de frontman was ook meer ruimte voor experiment dan op Sigh No More. „We zijn betere muzikanten geworden, zijn onze instrumenten op een andere manier gaan bespelen. Daarnaast hebben we nieuwe instrumenten opgepakt en creëerden daarmee een voor ons nieuwe, interessantere sound. Misschien niet heel erg baanbrekend, maar als band hebben wij wel dingen gedaan die we niet eerder deden. Dat was niet alleen heel interessant, maar ook erg leuk. Ik vind dat je dat goed kunt horen, sommige nummers laten duidelijk horen waar we nu staan als band. Ze beginnen akoestisch en rustig, en groeien tot iets uit dat je nog niet eerder van ons hoorde. Babel is op bepaalde vlakken veel meer een elektrisch album dan je van ons zou verwachten.”

Als voorbeeld noemt Mumford het nummer Below My Feet. Een song die de band schreef op de dag van een optreden in Australië en direct ’s avonds ten gehore bracht. „Het begint als een typisch nummer van Mumford & Sons, maar krijgt halverwege een soort van hiphop koortje met veel elektrische invloeden. We zijn als band nog steeds op muzikale ontdekkingsreis, willen proberen meer creatief te zijn en niet te veel vastgeketend te zitten aan onze akoestische instrumenten. Aan de andere kant wilden we niks in de studio doen dat we live niet kunnen reproduceren. Op dat vlak hebben we geen enkele concessie gedaan.”

Opluchting
Dat het album nu eindelijk de wereld ingestuurd wordt, zorgt voor enorme opluchting bij de frontman. „We zijn niet langer die nieuwe act of een one-album band. We zijn nu een echte band die langere optredens kan geven. We kunnen nu anderhalf uur vullen met nummers die iedereen kent. Het afgelopen jaar stond in het teken van voltooiing van Babel. Dat moet als een soort advertentie dienen voor onze concerten. Want uiteindelijk willen we vooral optreden. It’s all about live shows.”