Nelly telt weer mee

Nelly Furtado maakte een Spaanstalig uitstapje, hing de verantwoorde moeder uit en dacht zelfs even aan een vroegtijdig pensioen. Met The Spirit Indestructable maakt ze na zes jaar eindelijk weer eens gewoon een Engelstalige popplaat.

Nelly Furtado laat zich niet opjagen. Dik zes jaar gingen voorbij sinds ze haar meest succesvolle album Loose uitbracht, maar de Canadese nam ruim de tijd voor een opvolger The Spirit Indestructable. Dit weekend ligt die dan eindelijk in de winkel. „Een opluchting natuurlijk. Ik ben heel blij dat het uiteindelijk allemaal op zijn plaats viel en die vreugde hoor je ook wel terug in de nummers”, vertelt ze. „Natuurlijk had mijn platenlabel het liefst gezien dat ik na Loose meteen weer de studio in zou gaan om voort te bouwen op het succes, maar ze weten ook wel dat het bij mij niet zo werkt. Ik werk niet vanuit marketingplannen, maar vanuit creativiteit. En mijn liedjes gaan over het echte leven. Dan moet je af en toe even kunnen ademhalen en gewone dingen doen. Mijn dochtertje eens thuis opvoeden in plaats van haar mee te slepen op tournee, vrijwilligerswerk doen op school, koekjes bakken en verjaardagspartijtjes organiseren. Na Loose was ik wel even uitgepraat, tenminste, in het Engels.”

Latin

In het Engels inderdaad, want in het Spaans zong Furtado nog even door. In 2009 gooide ze hoge ogen met haar Spaanstalige debuut Mi Plan, de eerste release van haar eigen label Nelstar. „Latin heeft altijd een grote invloed op mijn muziek gehad, mijn man is van Cubaanse komaf en ik ken veel latin muzikanten, dus het was logisch om dat een keer te proberen”, aldus Furtado, die zelf Portugese voorouders heeft. Toch ging er met Mi Plan een wereld voor haar open. „Als je middenin de popmuziek zit, heb je eigenlijk geen idee hoe groot latin eigenlijk is. Ik kwam op award shows artiesten tegen die zo hele stadions vol konden trekken, die veel meer platen verkochten dan ik, en waar het Engelstalig publiek nog nooit van gehoord heeft. Het was heel bijzonder om daar een tijdje deel van uit te maken.”

Met The Spirit Indestructable keert Furtado terug naar de wereld van de pop en R&B, waar ze als 33-jarige inmiddels al zo’n beetje als een veteraan geldt. „Op één van de nummers werkte ik samen met Michael Angelakos van de band Passion Pit en die vertelde dat mijn debuut Whoa, Nelly! zijn favoriete album was… toen hij tien jaar oud was! Ja, dan besef je wel even hoe lang je eigenlijk al meedraait. Ik heb zelfs het gevoel dat popmuziek is teruggekeerd naar de tijd van mijn debuut, dat de cirkel rond is. Ik hoor dezelfde eclectische stijl, dezelfde exotische beats. Loose zou nu misschien niet zo aanslaan, maar Whoa, Nelly! klinkt juist totaal niet gedateerd. Niet dat ik me daar veel van aantrek, hoor. Ik loop nooit echt in de pas met de muzikale trends en volg gewoon mijn gevoel.”

Pensioen

Haar gevoel leidde er overigens bijna toe dat haar nieuwe plaat er helemaal niet was gekomen. Tenminste, als we de verhalen vooraf aan The Spirit Indestructable mogen geloven, kwam Furtado akelig dicht bij de keuze voor een voortijdig pensioen. „Dat klopt wel. Ik heb serieus overwogen helemaal te stoppen met zingen”, beaamt ze. „Er zijn zoveel andere leuke dingen om te doen; produceren voor anderen, in de weer met mijn eigen platenlabeltje. Maar om eerlijk te zijn zeg ik na elk album tegen mezelf dat ik er nu maar eens mee ga stoppen, terwijl ik zelf ook wel weet dat ik helemaal niet zonder liedjes schrijven kan. Daarmee dwing ik mezelf om muziek te maken die zo goed is dat ik het zelf weer de moeite waard vind. Muziek die telt, daar doe ik het voor.”