No pictures please!

Kunnen fans tijdens een concert met al hun mobieltjes en camera’s ongelimiteerd foto’s maken en online delen, professionele fotografen trekken steeds vaker aan het kortste eind. „Het lijkt wel een egodingetje van artiesten die interessant willen doen.”
 
Lady Gaga paradeert maar wat graag rond in haar meest vreemde creaties om vervolgens door jan en alleman te worden gefotografeerd. Maar als de zangeres een optreden geeft, zoals deze week in Ziggo Dome, blijkt ze ineens eisen te stellen aan het schieten van kiekjes. Of eigenlijk één eis: professionele fotografen zijn gewoonweg niet welkom om haar tijdens haar show vast te leggen op de eeuwige plaat.
Paul Bergen, pop- en jazzfotograaf voor onder andere Parool en Oor, reageert er gelaten op. „Ik kan er wel enorm boos om worden, maar dat heeft geen zin. Ik doe dit werk al 25 jaar en kom het wel vaker tegen. Bob Dylan en The Killers weigeren ook steevast fotografen. Waarom? Geen idee. Misschien willen ze hun visuele plaatje zelf in stand houden door eigen fotografen in te schakelen.”
Dat fans dan wel zomaar hun gang kunnen gaan, is volgens Bergen ook niet meer tegen te houden. „Je kunt je daar over verbazen, maar we leven in 2012. Het zal alleen maar erger worden. Zeker nu kranten ook genoegen nemen met de slechte kwaliteit van twitterfoto’s.”
Jochem Geerdink, fotograaf voor Sp!ts en Muziek.nl, noemt het hypocriet. „Sta ik daar onder barre omstandigheden halverwege een zaal, terwijl zodra het concert begint een zee van witte schermpjes de lucht ingaat en het publiek z’n gang maar kan gaan.”
Geerdink doelt op het concert van George Michael afgelopen vrijdag in Ziggo Dome. „Je zou denken dat een artiest toch mooi op de foto wilt, maar dat gaat natuurlijk niet lukken als je George Michael van pakweg zeventig meter afstand kan fotograferen. Die foto’s worden onscherp, onduidelijk. Helemaal als hij tijdens de twee nummers dat we ons werk mochten doen eerst achter een gordijn staat en vervolgens druk beweegt voor een rood scherm.”
Geerdink noemt het ’fotograafje pesten’. „Het lijkt wel een egodingetje van artiesten die interessant willen doen. Voor collega’s die hier hun brood mee moeten verdienen, wordt werken zo steeds minder leuk. Ik heb er de afgelopen jaren ook steeds meer zien afhaken.” De concertorganisator, zoals Mojo in dit geval, verwijt Geerdink niks. „Zij doen ook maar wat hen opgedragen wordt. En ze communiceren dat vervolgens goed zodat je kan zorgen voor de juiste apparatuur.”
Volgens de freelance fotograaf kan onze eigen Anouk er ook wat van. „Zij speelde op Pinkpop en eiste dat wij onze foto’s moesten mailen naar haar management en binnen 24 uur zouden we dan te horen krijgen welke plaat gepubliceerd mocht worden. Dat kan natuurlijk niet, wij willen gelijk online plaatsen en hebben dat geweigerd. Uiteindelijk keek iemand van de platenmaatschappij ter plekke mee op ons scherm om goedkeuring te geven.”
Bergen vindt het overigens wel vreemd dat de grote artiesten als Lady Gaga, Rihanna en Paris Hilton de professionele fotografen wel weten te vinden als ze een rondje Amsterdam doen. „Het is toch wonderlijk dat er dan collega’s worden opgetrommeld en er geen eisen worden gesteld. Die artiesten worden schathemeltje rijk van al die aandacht. Lady Gaga is denk ik al miljardair van al haar getweet. Onze foto’s heeft ze helemaal niet nodig.”
Als de eisen de spuigaten uitlopen, blijft Bergen zelfs liever thuis. „Bij Beyoncé mochten we eerst drie nummers fotograferen, maar toen we klaar stonden, kregen we te horen dat dat was teruggebracht tot een luttele 45 seconden. Op zo’n moment moet je eigenlijk met zijn allen weglopen. Ik voelde me echt gebruikt. Had ik dat geweten, was ik niet gegaan.”
Ook de creativiteit komt in het gedrang, merken de fotografen. Bergen: „De show van Lady Gaga is een event, een videoclip, net als die van Madonna. Je mag het registreren, met zijn allen hetzelfde plaatje schieten en geld cashen. Maar dat is niet waarom ik dit doe. Ik wil het podium op en een mooie, unieke foto maken.”