Recensie: 2 Days in New York

Het werkte in 2007 met 2 Days in Paris, dus waarom niet nog een gezellige romkom over de verschillen tussen Amerikanen en Fransozen, moet actrice, regisseuse en scriptschrijfster Julie Delpy (Before Sunrise, Before Sunset) gedacht hebben. En dus dook de Amerikaanse Française opnieuw in de kloof tussen de twee culturen. Het resultaat: 2 Nights in New York.

Het draait opnieuw om de Franse fotografe Marion, uiteraard weer vertolkt door Delpy. Adam Goldberg, die in 2 Days in Paris haar vriendje Jack was, heeft ze ingewisseld voor Chris Rock. Die speelt in feite de stand-upcomedian die we kennen, maar dan met het profiel van radio-dj Mingus. Zij heeft een zoontje uit haar vorige relatie en hij een dochtertje. Geen vuiltje aan de lucht, totdat Marions familie uit Parijs voor twee nachten overkomt.

Alle clichés die Amerikanen over hun Franse medemens kunnen bedenken, worden bevestigd. Ze kunnen niet zonder worst en stinkkaas, ze spreken slecht Engels, ze maken ruzie en slechte grappen, ze zijn racistisch, onhygiënisch en onfatsoenlijk, en ze hebben nogal vrije opvattingen over drugs en seks. Marions zus Rose, gespeeld door co-schrijfster Alexia Ladneau, vergeet bijvoorbeeld om de haverklap haar kleren aan te doen en haar vriend Manu (Alex Nahon) laat in bijzijn van de kinderen een koerier overkomen voor wat wiet.

Allemaal best vermakelijk voor een puriteins Amerikaans publiek, maar bij Nederlanders zullen de grappen over blote billen en joints minder aanslaan. Universeler is de Babylonische spraakverwarring tussen Mingus, als ’gewone New Yorkse jongen’ de enige normale in het rariteitenkabinet, en Marions overenthousiaste pa Jeannot, een rol van Delpy’s echte vader Albert. Die mengeling van verbazing en afkeuring op het gezicht van Rock blijft leuk. Rock mag tussen de bedrijven door ook nog solo shinen, door zijn relatieproblemen te bespreken met zijn vriend Barack Obama: een platte, kartonnen pop van de president.

In deze alternatieve versie van Meet the Parents is ook sprake van een lief, klein verhaaltje. Dat gaat kort gezegd over het missende hoofdstuk in sprookjesboeken, een beschrijving van wat er gebeurt ná de woorden ’en ze leefden nog lang en gelukkig’. In het geval van Marion en Mingus is dat een bizar Frans-Amerikaans avontuur met een happy end, waarvan je je zou kunnen afvragen wat daarna komt. Door naar deel drie? Liever niet; we zijn nu ruimschoots door de Amerikaanse Fransozen-grappen heen.