Recensie: Shadow Dancer

Het zal sowieso niet altijd gemakkelijk zijn om als enig meisje op te groeien in een gezin vol jongens, maar Collette McVeigh, hoofdpersoon van het Ierse Shadow Dancer, kreeg er nog twee complicerende factoren bij. Eén van haar broers stierf namelijk min of meer door haar toedoen en de twee die overbleven, werden fanatiek lid van de Noord-Ierse terreurbeweging IRA.

De openingsbeelden van Shadow Dancer zijn behoorlijk dramatisch en verklaren direct waarom Collette’s karakter is zoals het is. In het Belfast van 1973, als de ’Troubles’ op hun hoogtepunt zijn, krijgt ze van haar vader het verzoek om even sigaretten te gaan kopen. Ze is echter druk bezig met het maken van een kralenketting en stuurt haar jongere broertje in haar plaats. En oh wreed lot: dat kind komt terecht in een schietpartij tussen IRA en leger, en sterft. De blik op haar vaders gezicht, als die zijn kind in de armen sluit, zegt genoeg: dit is jouw schuld.

Twintig jaar later wordt de vrede tussen de Britten en de republikeinse vrijheidstrijders in Noord Ierland bijna getekend. De broers McVeigh, die inmiddels zijn uitgegroeid tot geharde moordenaars, willen echter van geen opgeven weten. Dat Collette met haar jonge zoon een normaal leven zou kunnen opbouwen, is voor hen al evenmin denkbaar; in het harnas sterven is zo’n beetje de enige manier om te ontsnappen aan de familiebusiness. De boel komt op scherp te staan door de tussenkomst van de mysterieuze Britse agent Mac (Clive Owen). Die biedt Collette een mogelijkheid tot ontsnappen. De prijs die ze daarvoor moet betalen, is echter hoog.

Aan de meeste films die zich afspelen in een niet al te ver verleden, kun je afzien dat ze toch in onze tijd zijn gemaakt: decors en kleding zijn dan bijvoorbeeld aangepast aan de tijd, maar montage, beeldkwaliteit en camerawerk verraden de moderne herkomst. Voor Shadow Dancer geldt dat niet: vooral door de fletse kleuren en de wat trage opbouw lijkt het alsof deze film echt uit de vroege jaren negentig stamt. De oorlog in Noord Ierland is bovendien al zo lang en breed voorbij, dat een ’gewone’ dramatische thriller over dat onderwerp wat overbodig aanvoelt.

Gelukkig heeft regisseur James Marsh wel een goede twist voor zijn publiek in petto, en kon hij rekenen op twee prima hoofdrolspelers. Vooral de nog redelijk onbekende Andrea Riseborough, die al wel de hoofdrol speelde in het door Madonna geregisseerde en geflopte W.E., is sterk als zwijgzame eigenheimer, wier trots en onafhankelijkheid zo botsen met de positie de ze inneemt. Het decor van Belfast is in al zijn grauwheid bovendien erg sfeervol.

Shadow Dancer is daarmee een degelijk, zij het wat ouderwets aandoend drama, dat de spanning tot het einde vasthoudt zonder ooit echt meeslepend te zijn.