Met al bijna een halve eeuw gemiddeld één film per jaar is niet alles wat regisseur Ken Loach maakt, even sterk. De zware Irak-thriller Route Irish kon vorige jaar critici noch publiek echt bekoren. Maar met het veel luchtiger The Angels’ Share - in mei op het Filmfestival van Cannes terecht bekroond met de juryprijs - neemt de 76-jarige Brit overtuigend revanche.
En dat terwijl er eigenlijk maar weinig te lachen valt voor hoofdpersoon Robbie (Paul Brannigan, een werkloze knul die Loach op straat vond). De rechter geeft deze criminele twintiger een laatste kans, eigenlijk alleen maar omdat zijn vriendin hoogzwanger is. Maar als hij nog één maal op een misstap wordt betrapt, zal hij gegarandeerd jarenlang achter de tralies verdwijnen. Toch wordt Robbie ernstig in de verleiding gebracht wanneer hij er samen met mede-werkstraffers Rhino, Albert en Mo achter komt dat in een nabijgelegen destilleerderij een zeldzaam en dus peperduur vat whisky wordt geveild.
Regisseur Loach wilde met The Angels’ Share vooral aantonen dat werkloze jongeren zelf maar kansen moeten creëren als de overheid deze groep links laat liggen. En als de pedante bovenklasse daarmee tegelijkertijd een lesje wordt geleerd, is dat natuurlijk helemaal mooi meegenomen. Hoewel Robbie in zijn leven flinke fouten heeft gemaakt - de scene waarin hij geconfronteerd wordt met het laatste slachtoffer van zijn baldadigheden is hartverscheurend - toont Loach ook met klem aan hoe de jongen zo is geworden. Ouders en omgeving hebben de goedaardige knul vanaf de wieg ingeprent dat hij een onderkruipsel is dat beter het daglicht nooit had gezien.
Het is bewonderenswaardig hoe Loach en zijn vaste scenarist Paul Liverty tegen deze schrijnende achtergrond toch een bij vlagen hilarische komedie hebben weten te maken. De meeste, soms wel erg boertige grappen komen overigens voort uit de interactie tussen de vier werkstraffers, waarin zowel de (net zo ongeschoolde) Gary Maitland als de even simpele als prettig gestoorde Albert vanaf de geniale openingsscène de show stelen. En hoewel ze natuurlijk plannen maken om de wet weer te overtreden, gunt iedereen in het publiek deze vrolijke outcasts eindelijk een klein beetje voorspoed zodat ze wellicht hun leven eindelijk weer op de rails kunnen krijgen. Dat Loach hierbij zeker naar het slot toe de geloofwaardigheid volledig uit het oog verliest, zij hem van harte vergeven.
R. Blokland | 06-09-12 | 16:58 | 0 reacties
