Seth zoekt de grenzen op

De overgang van tv naar film had voor Seth MacFarlane niet gunstiger kunnen verlopen: dankzij het enorme succes van Ted is de maker van cultserie Family Guy in één klap een ’household name’ geworden. Nu maar hopen dat het ’mainstream’ succes hem niet milder maakt: „Als je er toe wilt doen in comedy, moet je de grenzen opzoeken.”

Seth MacFarlane weet waar hij over praat, als hij zegt dat grenzen er zijn om op te zoeken. Zijn animatieserie Family Guy, waarin onder meer een aan martini’s verslaafde hond, een moordlustige met bekakt Brits accent pratende baby, een dikke domme tiener en een nog dikkere en dommere vader de hoofdrol spelen, lag sinds het eerste seizoen in 1999 regelmatig onder vuur. Niet alleen vanwege de talrijke grove grappen over - noem eens wat - christenen, moslims, republikeinen, vrouwen, homo’s, dikke mannen en gehandicapten, maar ook omdat al dat fraais op prime time, dus rond kinderbedtijd, te bekijken is.

Cutting edge

„Als je je op de ’cutting edge’ van comedy begeeft, of als je die ambitie hebt, zal je per definitie controversieel zijn”, beweert MacFarlane. „Dat is altijd zo geweest: je doet iets nieuws, iets dat voor die tijd gewaagd is, en dat levert kritiek op. Wat vandaag als onbehoorlijk en grof geldt, zal over vijftien jaar echter als tam worden ervaren. Kijk bijvoorbeeld naar Monty Python. Dat is nog steeds heel grappig, begrijp me niet verkeerd. Maar niemand zal het schokkend vinden. Terwijl dat in de jaren zeventig echt wel zo was.”

MacFarlane ontkent dat provoceren op zich zijn doel is. „De komedie staat voorop. Altijd. Maar ik vind het niet erg als ik weet dat een grap ook voor ophef zal zorgen.” Het kompas waarop MacFarlane navigeert: zijn onderbuik. „Ik voel meestal haarfijn aan wat wel en niet kan, wat de grens is tussen hard en smerig. En als ik er naast zit, heb ik een team dat me corrigeert. Onze schrijverskamer is een vrije zone, een plek waar je élke grap mag maken, ook al is hij gruwelijk grof. Als het dan te vals, gemeen of ’nasty’ dreigt te worden, is er altijd wel iemand die je daar op wijst. Of ik desondanks wel eens te ver ben gegaan? Ja, toch wel. Ik heb ooit bijvoorbeeld een heel nare grap gemaakt over Matt Damon en zijn vrouw. Terwijl Matt Damon echt een goeie vent is. Nee, hij heeft me er nooit op aangesproken. Daar is hij te veel een gentleman voor, denk ik.”

9/11

Vergeleken met Family Guy is Ted aardig ingetogen. Niet omdat MacFarlane milder is geworden, zegt hij, maar omdat de aard van het beest anders is: „Ted draait om de vriendschap tussen beer en man, in een Muppets-achtig universum, waar niemand gek opkijkt van zo’n pratende, rokende, drinkende knuffel. Family Guy is een satirische show, het is politieker. Ik neem daarin ook regelmatig stelling, destijds tegen Bush of nu voor het homohuwelijk. Dat past nu niet.”

Eén van de weinige politieke zaken die de comedian in Ted aanstipt, is 9/11. De grap zelf is niet echt opvallend en het onderwerp neemt ook weinig ruimte in, maar kennis van MacFarlanes persoonlijke ervaring op die dag zorgt toch dat het in het oog springt. „Het klopt, ik had eigenlijk in het vliegtuig moeten zitten dat als eerste in het WTC crashte. Op 10 september gaf ik een lezing op de Rhode Island School of Design, waar ik zelf ook heb gestudeerd. De volgende ochtend had ik een kater en versliep ik me. Mijn reisagent had me bovendien per abuis doorgegeven dat mijn vliegtuig zou vertrekken om kwart over acht in plaats om van kwart voor zeven. Door die samenloop van omstandigheden miste ik de vlucht. Ik zat in de lounge van het vliegveld te wachten, toen het nieuws kwam.”

De gebeurtenis heeft hem niet veranderd, zeg MacFarlane. „Ik ben in staat om er met afstand naar te kijken. Mensen missen om de haverklap hun vlucht, elk vliegtuig stijgt op met een aantal missende passagiers. Ik ben zelf al meerdere keren te laat geweest, ik ben gewoon altijd chronisch te laat. Ik geloof voor geen seconde dat er een reden is dat ik net aan de dans ben ontsnapt. God heeft me echt niet gespaard omdat hij wilde dat ik een teddyberenfilm zou maken, hoor.”