Zoe doet ’t zelf in Hollywood

Zoe Kazan – nee, geen van familie van onze goochelaar Hans – is in rap tempo bezig om naam voor zichzelf te maken in Hollywood. Met Ruby Sparks levert ze een film af waarvoor ze niet alleen het script schreef, maar waarin ze ook de titelheldin speelt; een unicum voor een 28-jarige met vooral bijrollen op haar cv.

Je hoeft Zoe Kazan niets te vertellen over hoe bijzonder het is dat Ruby Sparks überhaupt bestáát. Zo bar veel jonge vrouwelijke scriptschrijvers zijn er namelijk niet in Hollywood, helemaal niet van het soort dat in één moeite door de hoofdrol opeist.

„Ik ben een enorme geluksvogel”, relativeert Kazan direct. „Dit maak ik waarschijnlijk nooit meer mee.” En dat zegt ze niet uit bescheidenheid: „Mijn ouders zijn scriptschrijvers, ik ken de hoogte- en dieptepunten uit dit vak. Ik heb van dichtbij gezien hoe fantastisch het is als je stuk in productie gaat, maar ik weet ook hoe frustrerend en pijnlijk het is als de boel nergens op uit loopt. Het is onvermijdelijk dat mij dat ook gaat overkomen.”

Idee

Hoe ze het met Ruby Sparks voor elkaar kreeg? „Nou ja, het begon natuurlijk met het idee, over een romanschrijver die zijn ideale vrouw op papier zet, waarna zij tot leven komt. Vaak begin ik met schrijven, maar hou ik na twintig pagina’s weer op omdat het verhaal gewoon de moeite niet waard is. Dit keer was het echter alsof mijn hersenen in vuur en vlam stonden. Ik liet al snel een paar pagina’s lezen aan mijn vriend Paul en die vroeg: ’Schrijf je dit voor ons?’ Toen hij dat had gezegd, was het direct glashelder: dit script was inderdaad bestemd voor hem en voor mij.”

Samen met haar geliefde Paul Dano, die bekend is van rollen als weirdo/bad guy in films als Little Miss Sunshine, There Will Be Blood en Cowboys & Aliens, zocht ze vervolgens een producent en trokken ze financiers aan. Daarna werden Jonathan Dayton en Valerie Faris gestrikt, het duo dat zes jaar geleden een arthousehit scoorde met Little Miss Sunshine.

Was het moeilijk voor Kazan dat ze vanaf dat moment de regie - letterlijk en figuurlijk - aan anderen moest overlaten? „Helemaal niet”, beweert ze. „Toen we voor het eerst op de set stonden, had ik al maanden lang met Jonathan en Valerie gesproken over het script. Ik had van alles aangepast, het was allang niet meer alleen mijn kindje. Ik zou bovendien nooit willen schrijven, acteren én regisseren. Ik ben Mel Gibson niet! Het is goed om samen te werken met anderen, dat maakt je alleen maar beter.”

Hollywood-royalty

Kazan stamt uit wat men Hollywood-royalty komt: haar grootvader is de legendarische Elia Kazan, maker van onder meer A Streetcar Named Desire en East of Eden, haar ouders Nicholas Kazan en Robin Swicord kregen Oscarnominaties voor de scripts van respectievelijk Reversal of Fortune (1990) en The Curious Case of Benjamin Button (2008). Maar dat ze haar succes mede te danken heeft aan haar afkomst, daar wil Zoe Kazan niet aan.

„Het heeft misschien de eerste paar deuren geopend, omdat mensen nieuwsgierig zijn naar wie je bent. Maar in Los Angeles doet niemand elkaar een gunst, hoor. Men moet echt geloven dat je iets kan. Ik denk eigenlijk dat het hebben van bekende ouders of grootouders niet zo veel helpt als mensen vaak denken, maar dat het ook niet zoveel nadelen heeft als soms wordt vermoed. Ik heb namelijk ook nooit last gehad van te hoge verwachtingen, en ben heel normaal en beschermd opgegroeid.”

Tiener

Dat ze het vak in zou gaan, was echter wel van jongs af aan duidelijk. „Ik schreef als kind al toneelstukjes voor mijn zus en mij, speelde met poppen, verkleedde me graag. Nee, teamsporten waren aan mij niet besteed. Als tiener ontdekte ik vervolgens dat ik het liefst wilde acteren. Maar in de beginjaren had ik hooguit eens in het half jaar een klus, met daartussen zeeën van tijd. De enige creatieve momenten waren het doen van audities, en het grootste plezier beleefde ik als een casting director eens zei dat hij me goed vond. Ik vond het bovendien best moeilijk om steeds beoordeeld en afgewezen te worden. Van lieverlee heb ik toen de pen weer opgepakt.”

Grote voordeel van haar eigen film schrijven: ze kon helemaal in haar eentje bepalen wat ze zichzelf en Paul zou laten uitvoeren. En nee, ze gebruikte die macht niet om haar vriend eens voor te schrijven hoe ze hem het liefst ziet. „Ik heb geprobeerd om ver weg te blijven van wie we echt zijn. Oké, ik geef toe dat ik Paul wel vaak heb laten glimlachen. Het publiek kent hem natuurlijk vooral van zijn duistere personages, zoals in There Will Be Blood. Zij weten niet hoe lief, grappig en attent hij in werkelijkheid is. Kijk, als je van iemand houdt, zie je het beste in die persoon. En ik wilde dat de rest van de wereld nu ook eens het beste in Paul ziet.”