*

Recensie: Passion

Recensie: Passion

Passion

Score:

Passion is een echte Brian De Palma-film, vol femmes fatales die tegen een hypergestyleerde achtergrond een web spinnen van list en bedrog, iets wat natuurlijk uitloopt op bloedvergieten. Toch is deze thriller niet de gehoopte terugkeer van de regisseur die met films als The Untouchables (1987), Scarface (1983) en Carrie (1976) geschiedenis schreef, maar die de laatste tijd niet meer wist te overtuigen.

Behalve over het prachtige uiterlijk – De Palma is een meester als het gaat om een artistieke, uiterst precieze, melodramatische cameravoering – valt er over Passion weinig fraais te melden. En dat ligt toch echt aan de maker, want de plot (een remake van het Franse Crime d’Amour uit 2010) had alles in zich voor een spannende thriller.

Passion draait om twee jonge vrouwen: de ijskoude Christine (Rachel McAdams) die de Duitse vestiging van een Amerikaans reclamebureau runt, en haar ondergeschikte, de lievere maar zeer ambitieuze Isabelle (Noomi Rapace). Wie het tweetal op het werk in actie ziet, zou denken dat ze dol zijn op elkaar: ze overladen elkaar met complimenten en vormen ogenschijnlijk één front. Maar in werkelijkheid overheersen wantrouwen en afgunst, en het gaat van kwaad tot erger.

Als Christine een campagneidee van Isabelle steelt en daarmee goede sier maakt tegenover hun chef in New York, ziet Isabelle er geen been in om de vriend van Christine in te pikken. Die neemt wraak door haar werkneemster publiekelijk enorm voor schut te zetten. En zij scoort weer achter de rug van haar bazin om punten bij de Amerikaanse bedrijfsleiding. Dit escaleert uiteindelijk dermate dat niemand zijn leven nog zeker is.

Het grootste probleem bij dit alles is dat de gedragingen van de personages geen seconde geloofwaardig zijn, nog afgezien van het uitzonderlijke karakter dat zo’n ’bitchfight’ van zichzelf al heeft. Waarom rent een vrouw hysterisch en in paniek uit haar huis naar de parkeergarage om daar haar auto aan puin te rijden, nadat haar rivale heeft ontdekt dat ze achter haar vent aanzat? Waarom stort een vrouw opeens, zomaar uit het niets, haar hart uit aan haar gezworen vijandin die haar nog gelooft ook? Elke emotie wordt bovendien overdreven uitgespeeld: McAdams en Rapace smijten met grote woorden, ze rollen met hun ogen dat het een lieve lust is en grijnzen meedogenloos om de kijker te wijzen op hun slechte intenties.

De onverwachte verwikkelingen op het einde kunnen de boel niet redden; de film is dan al ten onder gegaan aan de ongeloofwaardige psychologie en het rammelende scenario. Passion had een ouderwets broeierige ’film noir’ moeten zijn, maar is weinig meer dan een warrige fantasie over hoe alle vrouwen bitches zijn, de succesvolle nog wel het meest.

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws?
Volg Spitsnieuws op Facebook!

M. Kremer | 25-04-13 | 16:59 | 0 reacties
  • Recensie: Stoker

    Recensie: Stoker

    Dat het kleine, ogenschijnlijk oh zo beschaafde gezin Stoker in werkelijkheid behoor... ENTERTAINMENT

  • Recensie: Daglicht

    Recensie: Daglicht

    Eyeworks, de productiemaatschappij van Reinout Oerlemans, heeft zich de afgelopen ja... ENTERTAINMENT

Videos

Top 5 kortingen

 
 

Column

James Worthy

Ik zat op de schouders van mijn vader. De veiligste plek ter wereld. Ik waande mezelf de windhaan...
meer >