Edwin van der Sar geniet al acht maanden van zijn voetbalpensioen. Sinds hij afscheid nam was de marathon van New York zijn absolute hoogtepunt. In tegenstelling tot zijn debuut voor de Oud-Internationals.

Als bijen vlogen ze op de honing af. Nadat Dick Jol voor het laatst op zijn fluit had geblazen renden kinderen na de nieuwjaarswedstrijd tussen de Koninklijke HFC en de Oud-Internationals massaal het veld op. Allemaal wilden zij eergisteren een handtekening van Edwin van der Sar. Of toch minstens een handje.

Het was een fraai gezicht. De 1.97 meter lange doelman stak hoog boven de zwerm kinderen (en giechelende moeders en fotograferende vaders) uit en probeerde zo veel mogelijk velletjes papier, T-shirts, ballen en armen van een krabbel te voorzien. Bijna een kwartier duurde zijn stap-voor-stap-reis naar de kleedkamer. Na een minuut of tien viel aan Van der Sars gezicht af te lezen dat hij het wel welletjes vond. Zijn ogen speurden verlangend naar de kleedkamerdeur.

Journalisten
Toen hij zich eindelijk uit de massa had losgeweekt, stond er ook nog een handjevol journalisten op hem te wachten. Dat vond hij juist een van de grote voordelen van zijn voetbalpensioen: nooit meer de pers te woord hoeven staan. ,,Daarom ben ik niet vaak bij dit soort gelegenheden, want dan krijg ik van deze vragen'', zei Van der Sar dan ook na de vraag van een NOS-verslaggever wat zijn toekomstplannen zijn. Ook toen we hem na het tv-interview vroegen of hij nog twee minuutjes de tijd had, slaakte hij een diepe zucht. 

Maar als het hoogtepunt sinds hij zijn carrière beëindigde ter sprake komt, leeft hij op. De marathon van New York stond hoog op zijn lijstje met dingen die hij ooit in zijn leven wilde doen. Dus begon hij vorig jaar september aan een loopschema dat hem klaar moest stomen voor de bekendste marathon ter wereld. ,,Ik heb twee maanden pittig getraind, het was het zwaarste dat ik ooit heb gedaan.'' 

Maar op 6 november lukte het hem de 42,195 kilometer door Brooklyn, Queens, The Bronx, Harlem en natuurlijk Central Park af te leggen in een zeer respectabele tijd van 4 uur, 19 minuten en 16 seconden. ,,Die marathon lopen heeft mij ontzettend veel voldoening gegeven. Elke keer als ik mijn medaille zie liggen, poets ik 'm even op en geef ik 'm een kusje.''

In de aanloop naar het immense loopevenement in de Big Apple had hij elke dag een doel. Of een lange duurloop, een intervaltraining of juist een paar kilometer rustig aan doen. Toen de medaille eenmaal binnen was, moest hij andere manieren vinden om zijn dagen te vullen. En in het begin vond de 130-voudig international dat behoorlijk lastig. ,,Dan had ik mijn kinderen naar school gebracht, kwam ik om 09.15 uur thuis en vroeg ik me af: wat gaan we vandaag nou weer eens doen? Maar gelukkig gaat het steeds beter. Ik ben nu met een cursus sportmanagement bezig, dus daar ga ik me de komende maanden op richten.''

Voetbal
Af en toe mist hij het voetbal. Uiteraard, want wie 21 jaar achter elkaar in uitverkochte stadions heeft gespeeld, grote prijzen heeft gewonnen en diepe dalen heeft doorgemaakt, is niet in één klap afgekickt. Desalniettemin, of juist daarom, bezocht Van der Sar het afgelopen half jaar weinig wedstrijden. Eén keer ging hij op bezoek bij zijn oude club Manchester United en hij zag Ajax thuis tegen Real Madrid spelen. ,,In februari spelen United en Ajax tegen elkaar in de Europa League. Een leuk moment om oud-ploeggenoten weer even gedag te zeggen. Dat zijn dingen waar ik naar uit kijk.''

Op donderdag 16 februari staan zijn beide oud-werkgevers tegenover elkaar in de Amsterdam Arena, het stadion waar hij op 3 augustus 2011 op grootse wijze afscheid nam. Het stadion was die avond bijna voortdurend gevuld met nostalgie, applaus en kippenvel. 

Wennen
Dat was zaterdagmiddag wel anders, toen Van der Sar voor het eerst sinds die prachtige avond in augustus weer onder de lat stond. Op het terrein van de Koninklijke HFC maakte hij tijdens de traditionele nieuwjaarswedstrijd zijn debuut voor de Oud-Internationals. Ook nu was er dankzij alle ex-profs een vleugje nostalgie en natuurlijk was het hardste applaus voor de 41-jarige keeper. Maar dit keer werd het kippenvel bij de toeschouwers vooral veroorzaakt door een snijdende koude wind.

Ook Van der Sar moest wennen. Niet voor niets kwam de ploeg van bondscoach Sjaak Swart en zijn assistent Ben Wijnstekers met 1-0 achter. Het schot van HFC-aanvaller Martijn Tjon-A-Njoek verdween door de benen van Het IJskonijn in het doel.  ,,Het was duidelijk dat ik een half jaar niets had gedaan, het viel een beetje tegen.'' Glimlachend: ,,Maar wat wil je met een linksback die net als in zijn hoogtijdagen veelvuldig naar voren gaat. Toen kon hij het echter nog opbrengen om terug te komen, nu bleef hij alleen maar voorin hangen. En Ronald de Boer was gelegenheidsrechtsback… Zelf had ik moeite met afstandschoten. Misschien gaat het beter als ik meer wedstrijden ga spelen. Ik moet sowieso meer gaan aftrainen, want ik voel aan mijn lijf dat het nodig is. Mijn benen zijn bijvoorbeeld heel slap.''

Verder heeft Van der Sar nog geen idee hoe hij de rest van zijn leven wil invullen. Als de termen keeperstrainer of commissaris voorbijkomen, is daar weer die diepe zucht. ,,Toen ik stopte nam ik mezelf voor anderhalf tot twee jaar helemaal niets te doen. Daar ga ik me aan houden.''